həvəsləri, meylləri,
anlayışları, zövqü, kədəri olacaq və o yenə başqa birisinə rast
gələcək və yenə...
—Əzizim, canım, gözüm, ciyərim, varlığım, — Təhminə elə
bil nəfəsiylə sözləri gözərdirdi, — sevgilim, yarım, ərim,
gözəlim, bircə dənəm. — Təhminə boğulurdu. İnləyir, söz
axtarırdı. — Canım, çiyərim, gözüm, — məhəbbət sözləri
qurtardı, — axmaq, it, dəli, gic, pişik, dəvə...
Zaurun dodaqlarında Təhminənin dodaqlarının, dərisinin,
boyasının, pudrasının ətri, bir də dəniz suyunun, küləyin,
qumların dadı bir-birinə qarışmışdı.
Zaurun başını var gücüylə üzünə yapışdırdı. Siqareti divara
basıb söndürən kimi qızartdaq, odlu dodaqlarını Zaurun
dodaqlarına sıxıb söndürmək istəyirdi.
—Sevirsən məni, sevirsən? — deyə Zaur tələsik pıçıldayırdı.
—Oğlumuz olacaq, Zaur, oğlumuz, oğlumuz...
Maşında oturub zarıyırdı.
—Sətəlcəm olmuşam, — deyirdi. — Allah, allah, ölürəm,
— deyirdi.
Zaur "bircə düz yola çıxa bilsəydim, — deyə düşünürdü, —
onda iş asandır. Bu qaranlıqda quma batsaq, köməyimizə gələn
də olmaz, gərək səhərəcən qalaq".
Saat ikinin yarısı idi. Qalıb səhəri gözləmək olmazdı.
Təhminənin halı xarab idi. Ehtiras sönəndən bəri konyakın
dumanı Zaurun başından çəkildikcə, "bu nə iş idi mən düşdüm"
90
— deyə sakit ola bilmirdi.
—Üşüyürəm, üşüyürəm. — Təhminə yumaq kimi büzüşür,
Zaura sığınır, ancaq yenə də qızına bilmirdi. — Üşüyürəm,
üşüyürəm.
Zaur əvvəlcə gözlərinə inanmadı. Qabaqda qırmızı işıq
görmüşdü. Yük maşınının qırmızı dal işığı. Bu işığın ucundan
tutub sürdü. Təxminən yüz metrdən sonra şoseyə çıxdılar.
Zaur rahat nəfəs aldı. Üçə yaxın şəhərə çatdılar. Yatmış
şəhərin gecə vitrinləri işıqlı idi və bu işıqlarda nə isə son dərəcə
mehriban, xoş, isidici bir məlhəm vardı.
Təhminənin titrəməsi də elə bil kəsildi. Daha uçunmurdu.
—Siqaret ver bura...
Zaur cibindən qutunu çıxarıb ona uzatdı.
—Al, axırıncı siqaretdir.
—Axırıncıdır? Qoy onda özünə qalsın.
—Yox, evdə varımdır, götür.
Təhminə siqareti dodaqları arasına aldı.
Hansı