ı radiostansiya isə gecə konserti verirdi. Konsert yəqin
gecə klubundan verilirdi. Kişi yumşaq səslə həzin melodiya
oxuyur, konferansye hansı dildə isə zarafat edir, adamlar
gülüşür, əl çalırdılar.
—Bəs kibrit?
Zaur ciblərini döyəcləyib kibrit qutusunu tapdı. Təhminəyə
verdi. Təhminə bir-bir kibritləri çıxartdı.
—Hamısı yanıqdır ki, — dedi, qutunu pəncərədən tulladı.
—Ayrı yoxumdur.
"Moskviç" Təhminəgilin evinin qarşısında dayandı.
Təhminə qapını açdı, sumkasını götürdü və dedi ki, sonra Zaur
nigaran qalar, ancaq qalmasın, lap arxayın olsun. Neçə dəfə
burda həkimə getmişəm, elə Moskvaya da onunçün getmişdim.
Orda özümü ən yaxşı mütəxəssislərə göstərdim. Lap qəti
dedilər ki, sənin heç bir vaxt uşağın olmayacaq. Bəli, belə işlər,
əzizim, al bu siqaretini, onsuz da kibrit yoxdur.
Zaur ağzını açmağa macal tapmamış Təhminə damağındakı
91
siqareti onun dodaqları arasına soxdu.
—Ötürmə, lazım deyil, — deyə tələsik darvazaya tərəf
qaçdı, çevrilib bir də əl elədi, güldü. Nə qamma çalındı, nə
motosikl uzaqlaşdı...
Darvazanın qaranlığına girib itdi.
Zaur maşını işə salıb hərəkətə gətirdi. Yatmış şəhərin
adamsız, səssiz-hənirtisiz küçələriylə soyuq neon işıqlı
vitrinlərin yanından ötüb keçirdi. Radioda gecə konserti
qurtardı. Radio da susmuşdu.
Bir an Zaura elə gəldi ki, ağzındakı bu siqaretlə bütün
dünyada lap tək qalıb.
Tərs kimi kibrit də yoxdur...
ZAURUN TƏHMİNƏYƏ MƏKTUBU
Təhminə! Mən bu məktubu indi yazıram. Səndən ayrılandan
bir saat sonra. Sənə qəribə gələcək ki, biz ayrılandan bir saat
sonra, özü də gecə saat 4-də məktub yazmaq nə vacib düşüb.
Bəlkə də səninçün bu vacib deyil. Amma mənimçün çox
vacibdir. Məktubu niyə yazıram. Çünki məktubda deyəcəyim
şeyləri elə-belə, sözlə, sənin üzünə deməyə, hətta telefonla
deməyə belə heç vaxt cəsarət etməzdim. Heç bilmirəm, demək
istədiklərimi məktubla deyə biləcəyəmmi. Demək istədiyim
odur ki, Təhminə, mən bu gün çox şeyi başa düşdüm. Gülmə,
Təhminə, yəqin ki, sən məni uşaq sayırsan,