b boya-başa çatdırmısınız,
oxutmusunuz, saxlamısınız, geydirib-yedirtmisiniz, mənə maşın
almısınız. Amma mən daha özüm yaşamalıyam. Götürün bu
"Moskviç"i. O sizindir. Mənim onu öz maşınım hesab eləməyə
haqqım yoxdur. Nə maşınımı, nə geyimimi, nə otağımı. Bundan
sonra belə olmayacaq. Mən öz əlimin zəhmətiylə dolanmaq
istəyirəm, öz iradəmlə, öz ağlımla yaşamaq istəyirəm. Yoxsa
mən başdan-ayağa özümü kiminsə borcu hesab edirəm.
Kiminsə qaytarılmamış borcu. Adımı siz qoymusunuz,
məktəbimi, ixtisasımı, iş yerimi siz təyin etmisiniz. Bütün
93
həvəslərim, işlərim də sizin razılığınızla olub. Bəs mən özüm
nəyəm, kiməm, hardayam? İndi ilk dəfə mənim həyatıma elə bir
adam daxil olub ki, o yalnız mənimdir, yəqin siz onu qəbul
etməyəcəksiniz. Yəni bu keçəri bir həvəs olsaydı, siz
qarışmazdınız. Siz heç vaxt mənim belə işlərimə qarışmırsınız.
Ancaq biləndə ki, məsələ ciddidir, siz hay-haray
qaldıracaqsınız. Ancaq mən də ondan keçməyəcəyəm. Çünki o
mənim özlüyümdür, özlüyümün təsdiqidir, o mənim etirazımdır.
Təhminə, gör mən nə səfeh-səfeh sözlər yazıram sənə. Oxuyub
güləcəksən. Bilirsən, mən bütün bunları tamam başqa cür hiss
eləyirəm, ancaq kağızda yazanda hər şey nə cürsə bayağılaşır,
adiləşir, gülməli görünür. Gülmə, Təhminə, bəlkə mən bu
məktubu heç sənə göndərmədim, cırıb atdım. Ancaq göndərsəm
də, göndərməsəm də, mən artıq sənsiz yaşaya bilmərəm. Sən
elə bilirsən mən kütəm, keyəm, heç nə başa düşmürəm. Mən
sənin bütün dediklərini, duyduqlarını hiss eləyirəm. İnan mənə
ki, hiss elayirəm. Mən bilmirəm bizim uşağımız olacaq, ya yox,
ançaq mən səninçün həm ər, həm də övlad olmaq istəyirəm.
Sənin davamın olmaq istəyirəm, həyatının mənası olmaq
istəyirəm. Mən səninçün həm İkinci, həm də Üçünçü,
Dördüncü, Beşinci, Altınçı, Yeddinci, Səkkizinci, nə bilim
neçənci, neçənci olmaq istəyirəm. Məktubumu qurtarıram. Son
sözü yazıb kibrit çəkib bu məktubu yandırıram. Son söz...
Təhminə...
TƏKLİK TİLSİMİ
Saat düz üç tamamda Səfdər dayı pilləkəni