düşməyə başladı.
Fərqinə varmadığı mexaniki bir vərdiş halını almış adəti üzrə,
ürəyində pillələri saya-saya düşdü. Üçüncüdən ikinci
mərtəbəyəcən on yeddi pillə idi. İkincidən birinciyəcən on
səkkiz pillə...
—17, o da 18, 35 — deyə ürəyində təkrar edib idarənin
94
qapısından küçəyə çıxdı. 35, o da 3719, elər... yox, 35-in 3719-
a dəxli yoxdur. 3719 təxmini hesablamanın balansıdır. 4012
olmalıdır. Deməli, 293 manat çatmır. Görəsən harda səhv
ediblər. Keçən kvartalda 145 manat səhv etmişdilər. 145, ya
147? Yox 147. Bəs niyə 145 dedi? hə, ev nömrəsiylə çaşdırır.
Ev nömrəsi 45-dir. Mirzə Fətəli, 45.
Skleroz məni birtəhər eləyib. Pensiya vaxtın çatıb, Səfdər.
Yox, hələ iki ilin var. Daha doğrusu, bir il 9 ay. Yaxud 21 ay,
21 ay neçə gündür? Neçə belə gün? Deməli, Yanvar otuz bir,
fevral gələn il 29-dandır, mart...
Bəsdir, Səfdər, sənin lap başın xarab olub. Neynirsən bu
mənasız hesablamalarla beynini yorursan. Bəsdir. Yaxşı,
deməli, balans 3719 manat, əysiyi... Əşi, çəhənnəm olsun
balans da, əysiyi də. Saat 3-dür. Dördə beş dəqiqə işləyib. İş
günü qurtardı. Bu gün şənbədir. Sabah bazar. Bazar ertəsinə
qədər bütün balansı, planı, prixodu, rasxodu, bütün rəqəmləri
unut. Unut ki, mühasibsən.
Bazar ertəsi səhər saat 9-da yenə başlayarsan mühasibliyinə.
İndi bəsdir. Bir dənə rəqəm yadına salma. Yaxşı, oldu. Elə bil
beynimə qalaq-qalaq rəqəm yığıblar, rəqəmlər başımda elə bil
tillə vurub. At hamısını. Adamlara, küçəyə bax.
Küçəni keçib gündə nahara gəldiyi balaca, darısqal
yeməkxanaya girdi. Hər gün oturduğu küncdəki stolun
arxasına keçdi.
Görünür, masanın dalından indicə durmuşdular, üstü
kiminsə artıqlarıyla dolu idi. Bulaşıq boşqabdakı kotletin
qalıqlarına papiros kötükləri basılmışdı. Süfrəyə pivə
dağılmışdı.
Səfdər dayı ani hərəkətlə çığara kağızında çap olunmuş
yeməklərin siyahısını götürdü. Dərhal da kənara qoydu, nə
yeyəcəyini də bilirdi, yeməklərin qiymətlərini də. Borş, kotlet,
kompot, bir şüşə "İstisu", borş 35 qəpik,