, kotlet vermişeliylə 42
qəpik, on beş qəpik kompot, iyirmi qəpik "İstisu", on qəpik
çörək. Cəmisi bir manat otuz qəpik, beş-on qəpik az, ya beş-on
95
qəpik çox, deməli, ayda...
"Səfdər, — dedi, — yenə rəqəmlər? Bəsdir, kişi, at bu
rəqəmləri beynindən".
Xidmətçi gəlib masanın üstünü yığışdırdı. Süfrəni çırpdı.
Çevirib o biri üzünü saldı. Bu üzü də ləkəli idi. Amma bu
ləkələr qalıb qartımış ləkələr idi, hopub solmuşdu, o biri üzdəki
kimi təzə deyildi.
Səfdər dayı sifarişini elədi. İncəvara, tez gətirdilər. Borş
dadlı idi. Bir az duzu çatmırdı. Ya bəlkə Səfdər dayı şor yeyən
idi. Kotlet də pis deyildi. Əlbəttə, Minanın yeməklərinə
çatmazdı, amma hər halda...
Səfdər dayı köksünü ötürdü. Yaxşı yumşaq ətdir, — deyə
düşündü. Lap qocamalıdır. Mənim kimi dişsiz qocalar üçündür.
Ağzının müxtəlif yerlərində cəmi-cümlətanı 9 dişi qalmışdı.
Kotleti yeyib qurtardı, ağzını siləndə cıqqıltıyla yerə nə isə
düşdü. Səfdər dayı baxıb "bəli, bu da belə getdi" — dedi, əyilib
düyməni götürdü, döş cibinə qoydu.
Ağ parusin pencəyinin yeddi düyməsi vardı. Yaxarıdan
ikinci, üçüncü və beşincisi düşmüşdü. İndi də yeddincisi düşdü.
Düymələri də dişləri kimi pərakəndə tökülürdü. Biri ordan
düşürdü, biri burdan.
Kompotu içə bilmədi. Pis təmi vardı. Özü də bulaşıq suyuna
oxşayırdı. Görünür, çürümüş meyvələrdən hazırlanmışdı.
Gərək gedəm özümə diş qayıtdıram. Bu dal dişimi də gərək
çəkdirəm. Hərdən bir yaman zoqquldayır. Gərək mütləq
gedəm. Deyirəm, amma heç getmirəm. Elə günü günə satıram.
Eh, heç adamın başı açılır ki... Gərək evin damına da qır
saldıram. Yoxsa payızda yenə damacaq. Damanda adamın
bütün ovqatı təlx olur. Gərək bütün otaqlara ləyənlər, vedrələr,
boşqab-qazan, bankalar düzəsən. Hərəsindən də bir cür səs
çıxır. Mis ləyənə damcılayanda bir səs çıxır, vedrəyə başqa,
qazana başqa, boşqaba başqa... Kap, kap, kap... Çap, çap, çap...
Pap, pap, pap...
Dünyada üç şey adamı lap zinhara yetirir, çəkmən sıxa,
96
dişin ağrıya, evin dama.
Səfdər dayı