minnətdarlıqla köhnə yalınayaq çəkmələrinə
baxdı. Ayaqları bu çəkmələrin içində elə rahat, elə xoş idi ki...
Bəzən adam öz yorğan-döşəyində belə xoş, rahat olur...
Bəli, Səfdər kişi, evin damır, dişlərin də tökülüb, düymələrin
də bir—bir düşür, vaxtdır, kişi. Bəsdir dünyanın səfasını
çəkdin. Deyəsən, əcəli qapının dalında bir az çox gözlədirsən
axı...
—Yox, vallah, — dedi, — əcəldən qaçmıram. Ölümdən də
qorxmuram. Məndən əskik adamları aparmayıb ki... Taytuşumun
da çoxu ordadır.
Bayaqdan bəri susmuş radiocihaz birdən dilə gəldi. Xeyli
xırıldadı, ayrı-ayrı sözləri deyib yenə susurdu. Ancaq anlamaq
olurdu ki, rayon qəzetləri üçün mətn oxunur.
—Təkrar edirəm. Kolxoz və sovxozlarımız bu il... dövlətə...
planda nəzərdə tutulmuş... təkrar edirəm, kolxoz və
sovxozlarımız bu il dövlətə planda nəzərdə tutulmuş 1200 ton
əvəzinə 1897 ton taxıl, 90 ton əvəzinə 105 ton barama, 370 min
əvəzinə 379 min yumurta, 222 ton əvəzinə 226 ton yun
satmışlar, təkrar edirəm, 1200 ton əvəzinə...
Səfdər dayı bir manat altı şahısını verdi, küçəyə çıxdı.
Gedim bir arvada baş çəkim, — deyə düşündü.
Arvadı iki ay bundan qabaq basdırmışdı. Qəbir üstünə
adətən cümə axşamları gedərdi. Srağagün də getmişdi.
Amma bu gün nədənsə birdən Minaya baş çəkmək ehtiyacı
duydu.
Taksi dayanacağına çatdı. Növbə tutdu.
Ondan qabaq dörd adam vardı. Küçə saatına baxdı. Əqrəblər
başlarını 12-nin üstünə qoyub yatmışdı.
14-17 nömrəli bir taksi gəldi. Sonra dalbadal ikincisi,
üçüncüsü gəldi. Səfdər dayının növbəsi çatmışdı. Təxminən 5-
6 dəqiqə də gözlədi. Dolu maşınlar bir-bir ötürdü. Səfdər dayı
qeyri-ixtiyari nömrələrə baxır, ani olaraq nömrənin birinci
yarısıyla ikinci yarısını toplayırdı. 41-18, deməli 59, 22-15,
97
eylər 37.
Tindən yaşıl işıqlı taksi buruldu. Nömrəsi 27-00. Səfdər
dayı-27 üstə gəl 00 eylər 27-deyə düşündü və bu qəribə
əməliyyata təəccübləndi. Amma fikirləşdi ki, bu rəqəmi 27-
00 kimi də oxumaq olar.
—Sizin növbənizdir?
—Bəli, bəli.
—Hara