27
yaş yaşayıb. 27 yaşında ölüb. Görəsən nədən ölüb?
Əşi, əcəl göznən-qaş arasındadır. Bayaqkı fikri bir də
beyninə qayıtdı. Deməli, belə çıxır ki, adam əcəlin qurduğu
tələlərdən bir-bir qaçıb qurtarır ki, bura, bu son mənzilə sağ-
salamat gəlib çıxa bilsin. Yüz cür təsadüfi ölümdən qorunur ki,
özünü axırda böyük ölümə yetirsin.
Qədim bir əfsanəni xatırladı. Deyir, qoca bir səyyah gəlib
qürbət ölkəyə çıxır. Qəbiristanlığa gedir. Görür qəbirlərin üstündə
adamların yaşları yazılıb. Hamısı da bir yaş, iki yaş, çoxu beş yaş.
Özü kimi piranə bir kişiyə rast gəlib soruşur ki, bəs bu nə olan
işdir? Sizin camaat hamısı yəni körpə yaşında tələf olub? Qoca
deyir ki, xeyir a, məsələ başqadır, məsələ ondadır ki, biz burda
99
həmin bu adamların xoşbəxt yaşadıqları vaxtı yazmışıq. Qalan
günlərini, illərini ömürdən saymırıq. Onda səyyah da deyir ki, bəs
mənim də ömrümün axırına az qalıb, bu gün sabah öləcəm,
vəsiyyət eləyirəm ki, məni də elə burda basdırın, qəbrimin üstündə
də yazın ki, bəs bu adam elə anadan ölü doğulub. Minanın qəbrinə
çatdı.
Minəvvər Mədət qızı
1909-1965
Söz vermişdi ki, bu səfər özünü tox tutacaq, kövrəlməyəcək.
Amma qəbri görəndə birdən hardansa Minanın gecələr yuxuda
danışması yadına düşdü. Özü də belə hətərən-pətərən danışıb
sayıqlamazdı. Sözləri elə aydın, mükəmməl tələffüz eləyirdi,
elə bil ayıq vaxtı oturub səninlə söhbət edir.
Özünü saxlaya bilmədi, qəhərləndi, ağladı.
"Niyə belə vəfasız çıxdın, ay arvad, məni bu qoca yaşımda
kimə tapşırıb getdin?"
Cibindən dəsmalını çıxartdı, eynəyini götürdü, gözlərini
sildi. Bir müddət sakit dayandı. Sonra çevrilib getdi. Şəhərə
piyada düşdü. Evə getməyi gəlmirdi. Gecəyə hələ çox vardı.
Evdə tək başına gecəni gözləməkdan qorxurdu.
Gecələr işi düzəlirdi. Hər gecə yuxu görürdü. Yuxuları da
elə tünlük olurdu ki... o qədər adam olurdu yuxularında, gəl
görəsən! Tay-tuşları, dost-aşnaları, curları-kişilər, məktəb
vaxtının yoldaşları, uşaqlıq, gənclik dostları gəlib əllərini