i onun
çiyninə vurur, ay Səfdər, yenə bu çötkəni qoymusan qabağına,
hesabla görək dünyanın axırı haçandır? — deyirdilər.
Yuxusuna çoxlu arvad da gəlirdi, anası, bacıları, bibisi qızları.
Düyməsini tikər, paltarlarını yuyar, ütüləyər, xörəyini asardılar.
Hər gecə Minanı görürdü, hər gecə də səhərə yaxın Mina başqa
şəhərə köçür, ya da onu qoyub harasa gedirdi. Səfdər nə əlac
eləyirdisə, saxlaya bilmirdi onu. Saat yeddini vuranda gözlərini
açar, durub geyinərdi. Görəsən yuxuda ölənləri harda
basdırırlar.
100
Tez-tez yuxuda qızı Nərminəni görürdü. Nərminəni iki il idi
əriylə bir yerdə Afrikaya göndərmişdilər. Qvineyada sovet
xəstəxanasında işləyirdilər. İkisi də həkim idi. Səfdər dayı
xəritəyə baxmışdı. Qvineya lap dünyanın o başındaydı. İldə iki-
üç məktub yazırdılar. Səfdər Minanın ölümünü hələ qızına
yazmamışdı. Bu da bir çətin iş idi, gözünə durmuşdu. Qərib
yerdədir, ərindən başqa bir qohum, bir yaxın adamı yox...
Səfdərin yuxusunda Nərminə içəri girib anasını soruşurdu:
—Bazara gedib, gələr.
—Yox, ay kişi, sən mənə düzünü de, lap düzünü de, anam
necə olub, hardadır?
Hər dəfə Nərminə Səfdər dayının yuxusuna gələndə elə bu
sualı verərdi: sən mənə düzünü de, lap duzünü de!
Yuxu görmək Səfdərə lap cavanlıqdan qalmışdı. Görürsən
adam olur ayda-ildə bir yuxu görməz. Səfdər allahın ver günü
yuxu görərdi. Mina da hər gecə yuxu görərdi. Səhər oyananda
yuxularını bir-birinə dınışardılar. Elə bil hərəsi bir uzaq
səfərdən qayıtmışdı. Qürbət ölkələrdə yedikləri, içdikləri
özlərinin olmuş, gördüklərini, eşitdiklərini, bir-birinə
danışırdılar.
Küçədəki qəzet lövhəsinin qabağında ayaq saxladı. Qəzetin
dördüncü səhifəsinə elə bil yuxarıdan aşağıyacan rəqəm
səpələnmişdi, istiqraz cədvəli çap olunmuşdu.
3... 5... 6... 9... — rəqəmlər, rəqəmlər, rəqəmlər. Uduşlar.
Peşmançılıq.
Səfdər dayı düşündü: bunlar nədir ki, adicə quru rəqəmlər,
amma bax, məsələn, 3 altıdan yox, 7-dən sonra gələndə
kiminsə bəxti gülür, kiminsə hıçqırığı içində qalır.