Bu
rəqəmləri belə yox, belə düzsən kimsə umsuq olur, kimisə bir
xal yandırır, amma başqa birisinin birdən-birə kefini duruldur.
Dönüb saata baxdı. Yox. Hələ evə getmək tezdir. Adi günlər
işdən beşdə çıxırdı. Bu gün qısa gündür, deməli, gecə də iki
saat gec gələcək.
"Gəlsənə vağzala gedim, — deyə düşündü, — vağzal
101
qiyamət yerdir. Gələnlər, gedənlər! Heç yerdə o qədər deyibgülən
görmək olmaz. Aerodrom da elədir. Amma aerodrom
uzaqdır".
Vağzalın təzə keçidindən perrona çıxdı. Birinci və ikinci
perron bomboş idi. Üçüncü perronda çoxlu adam vardı.
Bəziləri əllərində iri gül dəstələri tutmuşdular.
İri lövhədə qatarların gəlib—getmə cədvəli asılmışdı, 11
30... 16. 45... 19. 05. Rəqəmlər, rəqəmlər...
Reproduktordan paslı bir səs eşidildi:
—Moskvadan gələn 20 nömrəli qatar 3-cü yola qəbul
olunur.
Perrondakılar hərəkətə gəldilər. Parovozun səsi eşidildi.
Burnu göründü. Vaqonlar bir-bir ötdü, 4, 5, 6, 7...
Yük xidmətçiləri vaqonlara tərəf yüyürdülər. Yaxalarındakı
nömrələr zınqırov kimi atılıb-düşür, bərq vurub parlayırdı: 15,
52, 38, 40...
Səfdər dayı çevrilib pillələrlə aşağı düşdü, vağzalın
qarşısındakı meydana çıxdı. İzdihamlı, səs-küylü küçəylə
yavaş-yavaş gedirdi. Bankın tanış binasının yanından keçərkən,
işin qızğın vaxtında bura gəldiyi saatları xatırladı və düşündü
ki, indi bank bağlıdır, işləmir, içindəki bütün rəqəmlər də yatıb.
İstiqrazlardakı, pullardakı, növbənöv mühasibat kağızlarındakı
rəqəmlər hamısı yatıb. Torpağa səpilmiş toxumlar kimi səssiz,
sakit uyuyur. Həftənin birinci günü oyanacaq, qalxacaq,
cücərəcəklər.
Küçə saatına baxdı. Saatın əqrəbləri sınıb içinə tökülmüşdü.
Elə bil saatın içi vaxtın xarabalığı idi.
Əqrəbsiz saata baxanda adam nədənsə eymənirdi, adamda
nə isə anlaşılmaz, müdhiş və vahiməli bir hiss oyanırdı. Elə bil
burunsuz bir sifət görürsən.
Saatın yalnız rəqəmləri qalmışdı: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9,
10,11,12...
Birdən Səfdər dayıya elə gəldi ki, küçədəki adamlar da
rəqəmlərə oxşayır. Bax o