o dar kəmər bağlamış kök arvad 8-ə
102
oxşayır, o iri başlı kişi 9-a, hamilə arvad 6-ya oxşayır. Uzun
dimdikli papaq qoymuş oğlan 7-yə bənzəyir. O tərəfdən iki
arıq, kəkilli oğlan gəlir — 11. Başqa bir arıq oğlan yumrumatan
bir arvadla yanaşı addımlayır — 10.
Səfdər dayı öz-özünə güldü: "Yox, deyəsən bu gün mənim
lap yəqin başım xarab olub. Yaxşısı budur, nə qədər gec deyil,
gedim evə".
Açarı çıxarıb qapısını açdı. İşığı yandırdı. Keçib pəncərənin
pərdəsini araladı. Çayniki suyla doldurub odun üstünə qoydu.
Divardakı təqvimə yanaşdı, diqqətlə baxdı.
5 iyun. 1965. Şənbə:
Günün çıxması saat 3.15 dəqiqə,
batması 21.07 dəqiqə
"Pah atonnan! — dedi, — zalım uşağı, günü də cədvələ
salıblar. Batıb-çıxmasını hesablayıblar. Hər şeyi, hər şeyi
inventara salıblar, günü, ayı, göydə neçə ulduz var, hamısını. O
gün biri danışırdı, deyir, siçanları, taxtabitiləri, birələri də
hesablayıblar. Hansı şəhərdə neçə siçan, neçə taxtabiti, neçə
birə var. Hamısını hesablayıb, inventara salıblar. Pah atonnan,
a kişilər..."
Səfdər dayı diksindi. Çoxdan bəri otağında eşitmədiyi bir
səs eşitdi — zəng səsi.
Evində telefonu vardı, amma lazımsız qutu kimi bir qıraqda
atılıb qalmışdı. Yuxuya getmiş tənbəl, qara pişik kimi səssizsəmirsiz,
kirimişcə xumarlanırdı. İndi isə zəngi zəngə calayırdı.
Kim ola?
Dəstəyi götürdü.
—Allo!
—Aydını çağırın, pojaluysta!
—Hara zəng eləyirsən, qızım?
—Ağayevgilin evi deyil?
—Xeyir, bala, Atayevin evidir.
103
—Oh, bağışlayın.
Asdı. Du, du, du, du, du...
Səfdər də telefonun çəngəlini basdı. Amma dəstək əlində
qaldı. Nədənsə onda qəribə bir həvəs oyanmışdı. Kimləsə
telefonla danışmaq istəyirdi. Elə bil ancaq indi ağlına gəlmişdi
ki, telefonu var və bu telefonla danışmaq olar. Kimə zəng
eləyim görəsən?
Dəstəyi yerinə qoydu. Telefonun altındakı masanın pərçim
olmuş siyirtməsini açdı, oradan tozlu mixəyi bir dəftər çıxartdı.
Dəftəri açdı.
Elə birinci səhifədəcə Minanın xəttini görüb kövrəldi.
A. hərfində Minanın xəttiylə