"Atayev Səfdər" sözləri və
onların telefon nömrəsi yazılmışdı. 4-15-20. Mina həmişə
zarafatla üç şahı bir abbası deyərdi.
İkinci səhifəni açdı.
B. hərfində Babanın telefonu yazılmışdı. Yazıq Baba.
Davadan qayıtmadı. Elə bil lap Babayçün deyiblər ki:
Sən ki bir od-yalovdun,
necə yatdın yerdə sən?
Şir, pələng kimi oğlan idi, yazıq.
V. hərfində iki ad yazılmışdı: "Validə". Validə Minanın
kiçik bacısı ndi. İki ildir əriylə Nuxaya köçüb gediblər. Bir də
"Vahidov". Vahidov kimdir? Səfdər dayı nə qədər fikirləşdisə
də yadına sala bilmədi.
Q. hərfində yazılmış ad bərk-bərk qaralanmışdı. Mina
qaralamışdı. Yazıq yaman kölgəsindən qorxan idi. Əlbəttə
mənimçün qorxurdu. Qulamı aparanda qaralayıb, 55-ci ildə
Qulam qayıtdı gəldi. Amma daha o 20 il bundan qabaqkı
nömrəsini qaytarmayacaqdılar ki... Yəqin təzə nömrə veriblar.
D. hərfində Dadaşın nömrəsi yazılmışdı. Səfdər dayı Dadaşa
zəng eləmək istəmirdi. Cavanlıqda bərk dost idilər. Sonra
aralandılar. Bayaq Məmməd Nəsir nə gəvəzələyirdi? Ay səni,
104
Məmməd Nəsir. O vaxt Dadaşı gündə çağırırdılar. Yaxşı, məni
niyə çağırmırdılar, Məmməd Nəsiri niyə çağırmırdılar?
Əlbəttə. Dadaş gedənlərin çoxuyla daha artıq bağlıydı. Bəlkə
ona görə çağırırlarmış. İndiki kimi yadımdadır, bir gecə bizə
gəldi. "Arağın var?" "Bilirsən içən deyiləm"— dedim.
"Bilirəm, — dedi, — onunçün də özüm gətirmişəm. Barı bir
şey ver". Pendir-çörək gətirdim, bir az da göyərti. Oturdu yarım
litrəni təkbaşına içdi. Özü də dinməz-söyləməz. Bir kəlmə
dinib danışmır. Mən də oturub buna baxıram. İçdi, şüşəni başa
çatdı. "Eh, ay Səfdər, — dedi, — birini bilirsən, birini
bilmirsən". Sözləri indiyə kimi qulağımdadır: — "Sənə nə var
ki, xoşbəxt adamsan". Papağını qoydu getdi. O gündən
gördüm, bəli, deyəsən mənə bir az suçlu baxır, belə bir cür gen
gəzir. Mən də özümü heç o yerə qoymadım. Daha heç soruşub,
eləmədim ki, bəs nə olub? Salaməleyküm, əleykəsalam,
Vəssalam, Dadaş belə Dadaşdı.
E. hərfi boş idi.
Ə. hərfi "Əliyev Tahir".