a dəstəyi qoydu. Pıqqıldayıb güldü.
Birdən fikirləşdi ki, görəsən adam öz telefonuyla öz
nömrəsinə zəng eləsə nə olar?
Görək. Dəstəyi götürüb nömrəni çəkdi. 4, 1, 5, 2, 0... Aha.
Tələsik, aramsız, kəsik siqnallar eşidilməyə başladı.
—Du, du, du, du, du, du, du...
Səfdər dayı:
—Məşğuldur, danışır,— dedi. Güldü, sonra nədənsə bir az
tutulan kimi oldu.
Dinləməyə başladı. Bir xeyli qulaq asdı.
Dəstəkdən zahlətökən bir ardıcıllıqla səslər eşidilirdi: du,
du, du, du, du...
Elə bil payız günü evin damır...
NƏRMİNƏNİN ATASI SƏFDƏRƏ
VƏ ANASI MİNAYA MƏKTUBU
Mənim əzizlərim! Ana və ata! Uzaq Qvineya diyarından sizə
çoxlu-çoxlu salam göndərirəm. Sizinçün burnumun ucu
göynəyir. Əvvəlcə sizə bir şad xəbər vermək istəyirəm: hər
ikiniz baba və nənə olmusunuz. Özüm qəsdən bu barədə sizə
heç nə yazmırdım ki, anam nigaran qalmasın. Bilirəm axı,
yaman vasvasıdır. İndi hər şey yaxşı qurtarıb və on gün
bundan qabaq balaca bir oğlan nəvəniz dünyaya gəlib. Hüsü
deyir ki, atama oxşayır, ancaq burnu lap səninkidir, ay ana.
Adını hələ qoymamışıq. Ay ata, mən istəyirəm sənin adını
qoyaq; ancaq Hüsü deyir ki, iraq-iraq, sağ olan adamın adını
qoymazlar. Dedim, sizlərdə qoymurlar, amma bizlərdə
qoyurlar. Dedim bizlərdə belə qayda var ki, birinci uşağa
108
babasının adını qoyurlar. Heç özüm də bilmirəm belə qayda
var, ya yox, ancaq hər halda Hüsünün başını tovlamaq üçün
belə dedim. Çünki çox istəyirdim sənin adını qoyam, ay ata.
Uşağın adını çağıranda elə bilərəm siz də yanımdasınız bu
qərib yerdə. Qız olsaydı sənin adını qoyacaqdım, ay ana. Ay
ana, qurbanın olum, səndən yaman nigaranam. Hər gecə səni
yuxuda görürəm. Elə qatmaqarışıq yuxular görürəm ki, heç
olmasa mənə bir əlcə kağız yazaydın. Atama bax, gözünə su
ver, hər ay müntəzəm mənə məktub yazır. Bizim əhvalımızı
xəbər alsanız, güzəranımız pis keçmir. Hüsünün burda yaman
hörməti var. Burda həkimlərə çox ehtiyac var. Elə xəstələr, elə
xəstəliklər var ki, allah göstərməsin. Camaat çox