. Nemətin 23 yaşı vardı, mətbəədə mürəttib
köməkçisi işləyirdi, universitetdə də qiyabi oxuyurdu,
biblioqrafiya şöbəsində.
Anası bir il bundan qabaq rəhmətə getmişdi. Ömür vəfa
eləmədi ki, atasının şad xəbərini alsın. Arvadı basdırandan iki
həftə sonra Nemətə atasının bəraət kağızını təqdim elədilər.
Əsəd Sürəyyadan iyirmi iki yaş böyük idi. Müharibədən
qayıdandan bir il sonra Sürəyyayla evlənmişdi.
Qısa müddətdə Nemət Əsədgilin ailəsinə çox isnişdi.
Kasıblıq çəkdiyini bilirdilər, tez-tez nahara saxlayırdılar:
"Tələbə babasan, otur, görək Sürəyya xanım bizi nəyə qonaq
edəcək" — deyə Əsəd onu masanın başına dəvət edərdi.
14
Həmişə arvadına "Sürəyya xanım" deyərdi. Nemət bir dəfə də
olsun eşitməmişdi ki, Əsəd arvadını eləcə "Sürəyya" çağırsın,
"xanımsız", yox, həmişə "Sürəyya xanım" ki, "Sürəyya
xanım!"
Böyük otaqları vardı. Yumşaq xalılarla döşənmişdi. Xalılar
addım səslərini su hopduran kimi canlarına çəkirdi. Divarda
Əsədin atasının iri şəkli asılmışdı.
Qonaqları oldu, olmadı, fərqi yoxdur, həmişə masanın
üstünə ağappaq, nişastalı süfrə salınardı. Bahalı qab—qacaq,
gümüş çəngəl-bıçaq düzülərdi. Ailə üzvləri yaxalarına ağ salfet
salıb eyni vaxtda masanın başına keçərdilər.
Ev-eşik par-par parlayardı. Nemət heç bir dəfə də olsun
Sürəyyanı, ya qızlarını səliqəsiz görməmişdi. Həmişə paltarları
ütülü, saçları daranmış.
Hər dəfə Nemətə elə gəlirdi ki, Sürəyya hamamdan bax bu
dəqiqə çıxıb: əl-üzü tərtəmiz, ağappaq. Dərisi hamar-hamar...
Çox vaxt Nemət İçərişəhərdəki dar, rütubətli daxmasına
qayıdıb bütün gecəni yata bilmirdi. Gözünü əhəngi tökülmüş
divarlara zilləyib, yerində o yan bu yana qurcuxurdu, yatanda
da elə bil yuxusuna od tökülürdü.
Novruz bayramı axşamı Neməti yenə saxladılar. Ağ süfrəyə
yaşıl səmənilər, nazik, rəngbərəng şamlar, boyalı yumurtalar,
bəzəkli xonça düzüldü. Şəkərbura, paxlava gəldi.
Əsəd:
—Yaxşı, xoş bayramdır, — dedi. — Amma heyf atababalarımız
bir az xərifləyiblər içkini haram eləyəndə...