ı da
belədir.
Sürəyya:
—Amma doğrudan qiyamət şeydir, — dedi. — Mən heç öz
səsimi tanımazdım. Elə bil özgə adamdır.
Nemət:
—Heç kəs öz səsini tanımır, — dedi. — Çünki elə belə
həyatda biz səsimizi olduğu kimi eşitmirik.
Sürəyya:
—Sən mənim canım, qoy bir də qulaq asaq, — dedi.
Karmen:
—Nu uje prostite, — dedi. — Gto nspıtanie vışe moix sil.
114
O da, Cilda da o biri otağa keçdilər. Nərgiz də onların
dalınca qaçdı. Nemət düyməni basdı. Dinləməyə başladılar. İlk
sözlər, cümlələr ötdü.
—Demək, mən istə...
Elə həmin andaca maqnitofondan Sürəyyanın səsi eşidildi:
—Demək, mən istə...
O biri otaqdan Karmen qışqırdı:
—Demək, mən istə...
Nemət başını buladı:
O biri otaqdan Karmenin səsi gəldi:
—Seyças çuvixa naçnet rasxvalivatğ maqnitofon Murzika.
Dərhal maqnitofondan Bikə xalanın səsi eşidildi:
—Alyagildə də bundan var. Amma bundan böyük olar.
O biri otaqda qəhqəhə vazları cingiltiylə sınıb dağıldı.
Axıra qədər qulaq asdılar. Qızlar o biri otaqdan replikalar
atır və maqnitofon onların sözlərini tutuquşu kimi təkrar edirdi:
artıq onlar yazını əzbər bilirdilər.
Əslinə qalsa, Nemət də hansı sözdən sonra hansı sözün,
kimin səsindən sonra kimin səsini eşidəcəyini bilirdi. Dil
yanıltmacları, danışıq büdrəmələri, nəfəslər, öskürəklər,
gülüşlər, hamısı cağbacağ öz yerində sabit və dəyişilməz donub
qalmışdı.
Maqnitofondan Nemətin səsi eşidildi:
—Bir də mən görsəm ki...
Sonra lentlərin sükutu hərlənməyə başladı.
Nərgiz o biri otaqdan qaçıb gəldi. Qaçanda iki nazik hörüyü
siçan quyruğu kimi çiynində atılıb-düşürdü.
—Ata, — dedi. — Bir də görsən nə edərsən?
Nemət:
—Ay şeytan, — dedi. — Bir az tez saxlamışam, sözüm
yarımçıq qalıb. Amma bax deyirəm: bir də mənim ruçkamı
götürsən, atanı yandıracağam.
Nərgiz dinməzcə mətbəxə getdi. Kibrit gətirib atasına
uzatdı.
115
—Yandır, — dedi.
Nemət gülüb qızını quçağına götürdü. O üzündən, bu
üzündən öpdü. Yerə qoydu.
Qapı döyüldü.
Açdılar.
Mürşüdün daz başı göründü. Mürşüd:
—Döy taxta