kimi şip—
şirin şəkər dilinə. Belə dili olan adamın dişləri də gərək cabaca
olsun. Sabah gəl sənə müftəcə düz otuz iki dənə təzə diş
118
qoyum. Amma, Nemət, zarafat bir yana dursun, qonşuluq ki
var, doğrudan ayrı aləmdir.
Nemət: "Yox, deyəsən tab gətirə bilməyəcəyəm", — deyə
düşündü. — "Mürşüdün yumoruna birtəhər davam gətirmək
olar, amma üstəlik izhari—məhəbbətinə də qulaq asmaq!".
—Əlbəttə, Mürşüd, — dedi, — söz ola bilməz ki, qonşuluq
ayrı aləmdir, — Birdən gözü maqnitofona sataşdı. — Bilirsən,
dedi, indicə səsimizi yazmışdıq. Qiyamət çıxıb, qulaq asmaq
istəmirsiniz?
Mürşüd:
—Bax, bu olar, rəhmətlik Nizami demişkən əmiri. Qur,
qulaq asaq, Nemət qağa. Yaxşı deyiblər ki, hər şeyin köhnəsi,
maqnitofonun təzəsi.
Nemət maqnitofonu qurdu. Hər adamın səsi gələn kimi
Mənzər içini çəkirdi:
—Vaxsey, vaxsey, Nemət qardaşdır, Mənzər canı, Nemət
qardaşdır. Sürəyya bacı. Sürəyya bacıdır. Oh, Bikə xala,
canımçün, Bikə xaladır, — elə bil maqnitofondan ən azı
Nəsrəddin şahın səsi gəlməli idi, onun yerinə Nemət, Sürəyya,
Bikə xala danışıb Mənzəri mat-məəttəl qoyurdular.
Mənzərin kəşfləri davam edirdi:
—Karmeniçka, Cildiçka! — deyə çığırırdı.
Mürşüd:
—Murzik,—deyə dik atıldı. — Murtuz, Balayeviçi deyir?
Evinəcən, Karmen bala! Ay sənin oyunun olsun.
Maqnitofondan Nemətin səsi gəldi.
—Bir də mən görsəm ki...
Sonra sükut başlandı.
Nemət:
—Vəssalam, — dedi, düyməni basdı.
Mürşüd:
—Görsən neyləyəcəksən, Nemət? —dedi. — Mən ölüm,
qulağıma pıçılda.
—Heç nə, əşi...
119
Mənzər:
—Vaxsey, vaxsey, qiyamət imiş, — dedi. — Nemət qardaş
başına dönüm, ver bir də qulaq asaq.
Nemət düyməni basdı. Bir də qulaq asdılar.
Mənzər yenə səsləri tanıyır:
—Sürəyya bacı! Bikə xala! Vay evinəcən, — deyə
qışqırırdı:
Yenə Nemətin səsi gəldi.
—Bir də mən görsəm ki...
Nemətlə Mürşüd şahmat oynamağa başladılar.
Mürşüdün adəti vardı. Oynayan vaxtda aramsız danışır,
oxuyardı.
—Deyir, çünki oldun dəyirmançı, çağır gəlsin dən Koroğlu.
Yaxşı, Nemət müəllim, mən