n burdan sənə şah desəm, hara
gedərsən? Aha, bura, çox gözəl, çox da pakizə, deyir qızım
sənə başmaq alım, al dədə, qurbanın olum. Al, bir dənə də şah.
Deyir şax, şax, uşaqsan, uşax. Dərsə gedən bir uşaq, çıxdı buz
üstə qoçaq, durdu qoçaq neylədi, buza belə söylədi. Nə söylədi,
söylədi ki, mən bu topu götürürəm, bu atla, soruşsan niyə
deyərəm neçin ki, lazımdır, Deyir, dağlar dağımdı mənim, qəm
oylağımdı mənim, dindirmə, deyir, qan ağlaram, çünki yaman
çağımdır mənim, hə... ki... qızı verdilər keçələ, bəs bir gün
gördülər... nə gördülər, gördülər ki... şah, bir də şah deməli belə
getdin, çox yaxşı, indi sən mənə şah deyirsən, lap əcəb
eləyirsən, — birdən-birə elə bil Mürşüdün söz axını qurudu, bir
az tutulan kimi oldu, başını qaldırıb maddım-maddım Nemətə
baxdı, — boy, mən matam ki, — dedi, — ə, bu necə oldu, ə?
Bu biri topu görmədim zəhrimarı, ay sənin saqqalın ağarsın,
pəh atonnan, udmuşdum e, əməlli-başlı səni sıxışdırırdım, tfu,
andıra qalasan belə oyun. Yaxşı, birini də düzək.
Dəhlizdən səslər gəldi.
Sürəyya:
—Xoş gəlmisiz, keçin içəri, — deyirdi.
Nemət səslərindən gələnləri də tanıdı. Sürəyyanın ortancıl
120
bacısı Tahirə və onun əri Cabbar idi.
Nemət ayağa durub onların qabağına çıxdı.
Cabbar allahın fağırı idi. Vur qapazı başına, al çörəyi
əlindən. Tahirə isə atmaralı idi.
Ər də, arvad da kimyaçı idilər. Ər elmlər namizədi. Arvad
elmlər namizədi. Ər indi doktorluq dissertasiyasını yazırdı.
Cabbar sözləri çox aydın və təmkinlə tələffüz elər və sırf
ədəbi dildə danışardı: "Mən və Tahirə artıq beş ilə yaxındır ki,
nigahdayıq. Biz mütəmadiən hər axşam dənizkənarı bağa gedib
təmiz hava qəbul edirikU və b. k.
Sısqamətən bir oğulları vardı. Nemət onu görəndə ürəyindən
qara qanlar axırdı. Çünki haçan görsəydi Tahirə ritorik
suallarla uşağın canını boğazına yığırdı: "Alik necə çörək
yeyir? Alik pis çörək yeyir. Bəs Fatik necə yeyir? (Uşağın adı
Fuad idi) Fatik yaxşı yeyir. Alik mamasını neyləyir? Alik
mamasını incidir. Bəs