ı yer adlarını yada salırdı. Qaratal, Ağsuat,
Ayaquz...
Səhra, çöllər, alaçıqlar... O yerləri təsəvvüründə
canlandırmağa çalışdı. Yavaş-yavaş xumarlandı. Yuxu aramla
onu öz girdabına, bataqlığına çəkib apardı. Alaoyaq halda o
125
biri otaqdan öz səsini eşitdi:
—Bir də mən görsəm ki…
Sonra sükut və qaranlıq qovuşub qapandı...
Birinci Dadaş gəldi. Düzdür, Mürşüdgil ondan qabaq
gəlmişdi. Ancaq daha onlar qonşu idi, onlar heç. Dadaş həmişə
məclisə tək gələrdi. Nədənsə arvadını adam içinə çıxarmazdı.
—Qiyamət evin var ki, — dedi, — elə bu pəncərə nəyə
desən dəyər. Axar-baxarı qiyamətdir.
Nemətlə pəncərənin qarşısında dayanıb şəhəri seyr edirdilər.
Nemət izahat verirdi:
—Odur Qız qalasının təpəsi görünür. Sağ tərəfə baxın.
Dənizdən beləsinə. Aha, o, Nizami muzeyidir. Yox, kino bu
tərəfdədir. Bax belə, barmağımın tuşuyla baxın.
Mürşüd:
—Dadaş Mamedoviç, — dedi Nemət onu Dadaşla on dəqiqə
bundan qabaq tanış etmişdi. Ancaq Mürşüd artıq Dadaşın
atasının adını bilirdi, ümumiyyətlə, Mürşüdün ata adlarına
xüsusi hafizəsi vardı. Az çox üzdə olan adamların hamısının
atasının adını bilirdi.
Dadaşın eşitmədiyini görüb bir az ucadan təkrar etdi:
—Dadaş Mamedoviç, eşitdiz də, Xosrov Teyyuboviçi
keçirtdilər Azprodsovetə.
Mürşüdün başqa bir keyfiyyəti inzibati dairələrdəki
dəyişiklikləri əvvəlcədən yerli-yataqlı bilməsi idi.
Dadaş bir an maddım—maddım Mürşüdə baxdı.
—Xosrov Teyyuboviç kimdir? — deyə soruşdu.
Amma Mürşüd ondan da artıq məəttəl qalmışdı.
—Xosrov Teyyuboviçi tanımırsınız? Qaçayev Xosrov
Teyyuboviçi də. Bir vaxtlar Şamaxıda prokuror işləyirdi, sonra
keçirtdilər Maştağıya ispolkom. Bu saat deyim sizə, yaxın
olsun tanıyasınız. Qardaşı Əsgər Süleymanov maarif
nazirliyində işləyir. Əsgər Teyyuboviç. Doğma qardaşdırlar,
amma familləri ayrıdır. Tanıdınız indi?
—Hə, hə, qara Əsgərin qardaşıdır?
126
Mürşüd irişdi:
—Düzdür, düzdür. Qara Əsgər də deyirlər ona, hə, Xosrov
Teyyuboviç onun doğma qardaşıdır. Amma araları, deyəsən,
bir az