qadını atan kimi ata bilmir, insan öz
heyatını axıracan yaşamalıdır. Heyat yükünü axıracan
daşımalıdır...
Nemet dehşet içinde anladı ki, bir de onun heyatında heç bir
vaxt heç bir şey olmayacaqdır. Ne ürkek, duyğuların
136
nigaranlığı, ne gözleme, ne aldanış, ne ümid, ne bahar gecesi
son tramvayın penceresinde diksinen ulduzlar...
O, heyatını, günde oynadığı rolundan bıqmış bir aktyor
kimi, qatarlara qoşulub deyişmez relslerle geden parovoz kimi
son menzile, son perdeye, son dayanağa, son sükuta
çatdırmalıdır. Son qaranlığa, son sesin susduğu yere..,
O qanunların, qadağaların, normaların esiridir.
Onları poza bilmez.
Poza bilmez, aza bilmez. Aha, indi tapdı ki, bu qafiye
hardandır. Yazıq, biçare, zavallı marşrutlu avtobus!
Pozsa, azsa, yazsa...
Yazılana pozu yoxdur. Bunu bayaq kim dedi? Bayaq yox,
dünen. Dadaş dedi, he, bir de yadımdadır, vaxtile Bike xala
demişdi.
Dünen Karmen de ne ise buna benzer, bir şey deyirdi, he,
dedi ki, yazılıb, pozulmayacaq. Ne pozulmayacaq? He,
maqnitofon yazısı...
—He, bir şey deyin…
—Demek, men demek iste...
Bir dene söz, bir dene herf deyişe bilmez. Donub qalıb.
—Bir de men görsem ki…
Heç kes bilmir ki, bir de sen görsen ki... ne edeceksen?
Sabah yene yığışıb bu yazıya qulaq asacaqlar. Sabah
olmasın, birisi gün olsun. Ya bir hefte sonra. Yene qulaq
asacaqlar. Hamısı — özleri de, qonşuları da, qohumları da,
Mürşüd, Menzer, Tahire, Caboş, Alya...
Sabah da qulaq asacaqlar. He, he, lap yeqin bil. Biri gün de,
o biri gün de.
Her gün Bike xala tekrar edecek ki, Alyagilin maqnitofonu
iki defe böyükdür. Her gün Karmen rişxend edecek ki, Nemet
"zadrıpannıy" maqnitofon alıb, her gün Süreyya ona
acıqlanacaq ve her gün de sonda Nemet bir de men görsem ki,
— deye kimise hedeleyerek, sözünü yarımçıq qoyub sükut,
sessizlik uçurumuna yıxılacaq.
137
Heç kes de heç bir vaxt bilmeyecek ki, Nemet bir de görse
ne olacaq... Ne olacaq? Heç ne, hedesiz hede...
Sabah, biri gün o, birisi gün. Ay keçecek, il

<< 1 ... 106 107 [108] 109 110 ... 460 >>