deyirem. Ne qeder ki,
atovun qulağına çatmayıb, biryolluq bu işden el çek. Bildin?
Meselenin bu cür qoyuluşu özünden çıxarırdı Zauru: ne
ultimatumdur bu bele, o südemer körpe-zaddır beyem? Amma
dinmedi... Belke ele Ziver xanım da gerek söhbetini burada
xetm eleyeydi. Sözünü bununla qurtarsaydı Ziver xanım, her
şey belke ayrı cür olardı. Amma Ziver xanım harın arvad idi,
içinde hikkesinden qaynayırdı ve dilini dişleyib demek
istediklerini üreyinde saxlaya bilmezdi. Ve dediyi sözler de
bütün sonrakı hadiseler üçün tekan oldu... Ziver xanım üzgözünü
ele turşutdu ki, ele bil çimçeşirdi, iyrendiyi murdar bir
şey haqqında danışırdı:
—İndi de sene ilişib, — dedi, — idarevizin bütün kişileriyle
fırıldaq çıxarıb doyub, indi növbe sene çatıb?!
Zaur yerinden sıçradı:
—Besdir, — dedi, — ayıbdır seninçün, bu cür sözler
danışmaq... onun-bunun ara söhbetlerini tekrar elemek
yaraşmaz sene...
Yeqin bunu çox sert dedi, çox esebi dedi, anası ele bil
barmağını dişledi, sövq-tebii bir hissle ele bir şeyi duydu ki, o
hele Zaurun özüne de tam aydın deyildi. O vaxt, Zaurla
Tehminenin elaqeleri, Zaurun fikrince, qeyri-ciddi, yüngül bir
şey olduğu vaxtda Ziver xanım qadınlıq ve analıq intuisiyası ile
bu elaqelerin ciddiliyini derk elemişdi.
181
Kinayeyle:
—Ara söhbetleri?! —deye tekrar eledi. — Eceb ara
söhbetleridir! Bütün şeher danışır da bu söhbetleri... Birce
senin kimi uşağı ele salıb aldada bilerler ki, bütün bunlar ara
söhbetleridir, boş qeybetlerdir... Bütün şeher bilir ki...
—Bütün şeher... Anget paylamısan bütün şehere?
—Anket-zad lazım deyil... Hamı bilir de... Özü de onunçün
tefavütü yoxdur kim olsun... ne idi o kişi, o yaşlı kişi var e,
dedesi yerindedir, eşi sizin idarede işleyir, nedir o
köpekoğlunun adı, balaca dazbaş kişidir e, burnunda da ziyil
var...
Bilirdi ki, anası kimi nezerde tutur, amma boğazına ip de
salsaydılar Zaur Dadaşın adını çekmezdi...
Ziver xanımın özünün yadına düşdü:
—He, Dadaş, deyirem axı, adı Dadaşdır. Utanıb

<< 1 ... 144 145 [146] 147 148 ... 460 >>