düşmeyek, könlü isteyen, gözü tutan bir temiz qızın
"heri"sini almayaq toyunda sındıra-sındıra oynamayaq, totuqmotuq
nevelerimizi atıb-tutub oynatmayaq ve s. qebilden
sözler, sözler, sözler... boş-boş sözler. Xeyr, bağışlayacaqsan,
boş-boş sözler deyil bunlar... Bizim cavanlığımız çetin keçib,
aclığa, kasıbçılığa, ehtiyaca, sıxıntıya dözmüşük, amma bir
arzumuz olub, atanın da, menim de ki, barı balamız xoşbext
olsun, bu dünyada heç neden korluq çekmesin, halal südemmiş,
pak, temiz bir qıza rast gelsin, evlenib oğul-uşaq sahibi olsun,
biz de qoca yaşımızda baxıb ferehlenek, üreyimiz böyüyüb
dağa dönsün, o seadet ki, cavanlığımızda bize nesib olmadı,
oğlumuzun, nevelerimizin qismetine düşsün, ele bizim
xoşbextliyimiz de onların xoşbextliyidir de...
Zaur bütün bu belağete sebirle tab getirer, bığaltı qımışar, ne
"he", ne "yox" deyerdi, amma bu sefer anasının nitqine teze bir
cehet elave olundu, uzun-uzadı ve mücerred arzuları bu sefer
konkret bir adla bağlandı. Evvel Zaura ele geldi ki, sehv eşidib.
—Ne? — deye xeber aldı, — hansı Firengiz?
—Qonşumuzu deyirem de, Alyanın qızını...
Bu ad, bu teklif o qeder gözlenilmez idi ki, Zaur hetta özünü
itirdi:
—O ki lap uşaqdır.
—Uşaq niye olur, on doqquz yaşı var. İnstitutda oxuyur.
Senden cemi-cümletanı beşce yaş kiçikdir. Ele-bele de
olmalıdır da, er gerek arvaddan bir az böyük olsun.
Elbette, Ziver xanım özüyle eri arasındakı yaş ferqini
193
nezerde tuturdu — sekkiz yaş kiçik idi erindan.
—Ata-anasının emelli-başlı könülleri var e... Alya neçe
kerem işare vurub mene... Deyir, sen xoşbextsen, bir oğlun var,
oğlanın işi nedir ki, halva... Odey, menim de oğlum var, bir
qırnıq nigarançılığın çekmirem onun. Amma qız ayrı
meseledir. Rastına kim çıxacaq anası ölmüşün, hansı eve, hansı
ocağa düşecek.... Menim qızım, deyir, bir açılmamış qönçedir
tale, deyir, gören kimin bağına salacaq balamı... Adam, deyir o
vaxt üreyin buz kimi eleyir ki, qabaqcadan qızıvı köçürdüyün
aileni tanıyasan. Day men

<< 1 ... 155 156 [157] 158 159 ... 460 >>