217
***
Seher saat 10-da Mayakovski metrosunun yanındakı yeraltı
keçidde Bakı teyyaresine bilet aldı... Aşağıda, perronda
ayrıldılar. Tehmine telestudiyaya getdi, meşqi vardı...
—Axşam 9-da, Şabolovkada, televiziyanın qabağında gözle
meni, — dedi ve uzaqlaşan qatarın penceresinden Zaura el
eledi...
Zaur eskalatorla yuxarı qalxdı. Mayakovski meydanına
çıxdı, Qorki küçesiyle Baş Teleqrafa teref addımladı...
Dünenden beri heç ne yememişdi, yatmamışdı, amma ne
yorğunluq hiss eleyirdi, ne yuxusuzluq... Qısamüddetli seher
yağışının yuyub islatdığı sekilerle yeriyir ve bir saat, beş saat,
sekkiz saat bundan qabaqkı kimi yene de Tehminenin
pıçıltılarını eşidir, sığallarının, ellerinin, saçlarının,
dodaqlarının temasını duyurdu... Moskvanın bütün gözel
qadınları — payız küçesinin bütün qadınları Tehmineni
xatırladırdı Zaura ve heç biri ona tay ola bilmezdi... Zaur dünen
Tehmineyle keçdiyi yerlerden indi tek keçmek isteyirdi, amma
bu tekliyinde tenha deyildi, Tehmine de onunlaydı — sözleri,
nevazişleri, pıçıltıları, en çılğın mehebbet anlarında gah
yumşaq, gah ehtirasdan boğulmuş kesik gülüşleri, dodaqlarının
istisi, uzun ince barmaqlarının serinliyi, küçede, liftin,
eskalatorun, ya avtobusun basabasında qeyri-ixtiyari,
qesdenmi, tesadüfenmi Zaurun köksüne qısılması, belinin,
dizlerinin toxunuşu yalnız fikrinde, xeyalında deyil, bedeninin
her hücresinde yaşayan, nebz kimi döyünen xatireler — Zauru
indiye qeder heç bir vaxt duymadığı, yaşamadığı bir seadet
burulğanına qerq edirdi ve bu burulğan içinden yene de
Tehminenin sifeti, gülüşü, danışıqları durulub çıxırdı. Ne qeder
söhbetler etmişdi Tehmine bu gece. Ele bil indiyecen deniz
sahilindeki yay görüşlerinde demediyi, danışmadığı, üreyinde
saxladığı bütün sözleri, bütün söhbetleri bu ilıq Moskva
gecesinde deyib qurtarmaq isteyirdi... Uşaqlığından danışırdı
218
en çox. Pirşağıdakı bağlarından, yayın son günlerinden,
çimerlikde düzülmüş elvan pioner destelerinden, bazar günleri
hemişe

<< 1 ... 177 178 [179] 180 181 ... 460 >>