saat ikide verilen muğamat konsertlerinden — aram
melodiya denizin, qızmar sahilin, odlu qumların üstünden tüstü
kimi uçub gedirdi. Uşaqlığından ebedi terk olunmuş diyar kimi
danışırdı, ele bil, didergin, itkin düşmüşdü bu diyardan...
Qızmış qumlar günorta çağı yalın ayaqlarını yandırardı,
axşamlar ise qumlar soyuq ve nem idi. Gece qonşularıgilden
evlerine qayıdanda üzüm meyvelerinin arasından hoppanarken
qorxurdu ki, birde gümüşü ayın ziyasında, boz qumların içinde
görünmez olmuş ilanı basdalar, ilan qayıdıb çalar onu.
Qonşularıgilde aşiq olmuş ilanlar haqqında efsaneler
danışırdılar, and içirdiler ki, ilanın bir qıza bend olub onu teqib
etmesini öz gözlerile gören olub... Qonşuda onun tay-tuşları
balaca uşaqlar çox idi... cürbecür oyunlar oynardılar, bir-birine
qorxulu ehvalatlar danışardılar, geceyarısı balaca Tehmine
evlerine qayıdanda bu qorxulu nağılların vahimesinden
xoflanardı, aylı gecede qarışıq kölgelerden eymenerdi, eti
ürpeşerdi... Eyvanlarına ayaqlarının ucunda qalxardı ki, atasını
ve nenesini oyatmasın, ehmallıca miçetkenin altına girerdi,
amma yuxulamazdı, iri ulduzlarla bezenmiş açıq yay semasına
baxar ve uzaqdan — neftçilerin istirahet evinden eşidilen
musiqi seslerine qulaq vererdi. Orada reqs ederdilar. Cürbecür
musiqi havaları çaldırardılar, amma her gece en axırda eyni
tanqoyla bitirerdiler bu konserti, hemin tanqo indiyecen
Tehminenin qulaqlarındadır, sözlerini de xatırlayır... Bu
tanqoda deyilirdi ki, batan güneş hezin-hezin denizle vidalaşır.
İndinin özünde de tasadüfen bu tanqonu eşidende gözleri dolur,
uşaqlığı, bağları, atası yadına düşür. Neftçilerin istirahet evinde
Tehmineden on-on iki yaş böyük oğlanlar ve qızlar reqs
ederdiler, onların alemi özge bir alem idi, musiqi, tanqolar, aylı
gecelerde sahil gezintileri, görüşler ve ayrılıqlar, sevgi ve şirin
ağrılar vardı bu alemde. Tehmine sevinirdi ki, bu alem
onunçün hele irelidedir...
219
Anası yadına gelmirdi, yaş yarımında itirmişdi anasını,

<< 1 ... 178 179 [180] 181 182 ... 460 >>