onu
yalnız köhne, saralmış fotolarına göre xeyalında canlandırırdı,
lap uşaq yaşlarında möcüzeye inandırmışdı özünü ki, anası
ölüb elemeyib, hardasa uzaq bir yerdedir, bir gün gelib çıxacaq.
Tehmineye iri, yaraşıqlı kukla, çoxlu konfet ve — nedense
bunu hemişe düşünürdü — sarı, güllü iri çetir getirecek...
Anasını uzun ağappaq paltarda tesevvür eleyirdi hemişe, özü
de hemişe onu lalelerle dolu olan ucsuz bucaqsız bir
düzenlikde görürdü. Anasının sesini, danışıq terzini heç cür
xeyalında canlandıra bilmirdi, odur ki, anası haqqında
düşünende onun sesini tanış qonşu qadınlarından birinin sesi,
danışıq terzi kimi qavrayırdı. İller keçdikce yaşı artdıqca
Tehmine bu xeyalların puçluğunu başa düşürdü. Nenesi bir
defe ona anasının qebrini de göstermişdi. Artıq derk edirdi ki,
anası doğrudan-doğruya ölüb ve heç zaman gelmeyecek.
Amma buna baxmayaraq, ulduzlu yay gecelerinde yene de
anası haqqında düşünürdü, indi daha gelecek zamanda yox,
keçmiş zamanda... Anasının bir gün dirileceyini, qayıdıb
geleceyini fikirleşmirdi, anasının bir vaxt nece, ne sayaq diri
olduğunu, yaşadığını tesevvüründe yaşatmaq isteyirdi...
Xeyalında canlandırırdı anasının ve atasının cavanlıqlarını —
lap genc vaxtlarını. O çağı ki, o vaxt heç Tehmine de yer
üzünde yox imiş, hele atasıyla anası teze-teze gezmeye
başlayıblarmış. Tehmine gözlerini yuman kimi aylı gece, deniz
sahilini görürdü ve cavan atasıyla cavan anası mehz bu sahilde
görüşürdüler, ay da mehz bax ele indiki kimi işıqlandırırdı
qumları, suları, uzaqdan da mehz ele bu musiqi — bu kederli
tanqo eşidilirdi ve atasıyla anası — ikisi-boş sahilde onlardan
başqa heç kes yox idi —uzaqdan gelen musiqi sedaları altında
tanqo reqsini oynayırdı ve ikisi de bilirdi ki, bu son reqsleridir,
indi, bu an — xoşbextdirler, amma bu xoşbextlik bitmeye,
qurtarmağa, bir daha qayıtmamağa mehkum olmuş bir
bextiyarlıqdır. Sonra Tehmine dedi ki, lap bu yaxınlarda, bir ay
bundan qabaq yene yuxuda ata-anasını görmüşdü, anası uzun

<< 1 ... 179 180 [181] 182 183 ... 460 >>