tebe?
—Çto?
—Nu, vçera. Fellini.
—Nu, starik, qrandiozno oçumel, starik, süena v tunnele —
gto obaldetğ mojno.
—Da, koneçno, starik... No vse je znaehğ", po moemu,
Fellini ot barokko prişel k rokoko...
Nedense bu cümle Zaura xususi lezzet verdi, pıqqıldayıb
gülmekden özünü gücle saxladı... Eynekli qız axır ki, niyyetine
çatdı, telefonda istediyi adamın sesini eşidib:
—İr, gto e Ölğka, — dedi — Bitıy ças torçu zdesğ ne moqu
do tebe dozvonitğse.
Tehmine foyenin o başından gelirdi, uzun paltar geymişdi,
yanında da iki kişi ve uzun, sarışın bir qadın vardı.
Zaura tanış gelirdi bu qadın ve az sonra yadına düşdü ki,
onu ekrandan tanıyır — Moskva televizorunun diktoru idi.
Kişilerden biri de, görünür, moskvalı idi, o biri ise... Zaur, heç
vaxt görmemişdi bu adamı, amma derhal tanıdı, kim olduğunu
teyin eledi. Şübhesiz, hemin televiziya rejissoru, adı
226
Tehminenin dilinden düşmeyen Muxtar Meherremov bu idi.
Muxtar çox da yaşlı adam deyildi, amma başı ağarmışdı,
birçekleri tamam ağ idi, başında da ağ tükler qaradan çox idi.
Dolu bedeni bir az lırt tesir bağışlayırdı, bu teessüratı qırış
zamş penceyi, ezik köyneyi ve seliqesiz bağlanmış qalstuku da
artırırdı, bu adam, deyesen üst-başına heç fikir veren deyildi.
Ağıllı ve kederli gözleri vardı. Muxtarın sifeti yorğun idi. Hem
de bu yorğunluq bir gergin günün, bir yuxusuz gecenin
ezginliyi deyildi, illerin yorğunluğu idi. Bu yorğunluqda
heyatdan bezarlıq da olmasa, her halda, dünyanın her üzüne
beledçilikden doğmuş bir perişanlıq vardı, bu adam ele bil
yaşının illerinden qat-qat artıq yaşamışdı dünyada ve her şeyi
de bilirdi insanlar haqqında.
Görünür, Muxtar Meherremov ele sayaq adam idi ki,
dünyada heç bir şeyle teeccüblendirmek olmazdı onu. Bele
adamlar bedbextlikden heç neye ürekden sevine bilmirse,
xoşbextlikden heç neye de derinden kederlenmirler...
Qeribedir, adamların başları da müxtelif cür ağarır: bezilerinin
başı ağappaq qar kimi ağarır, bezilerininki ele bil

<< 1 ... 185 186 [187] 188 189 ... 460 >>