gözleri
haqqında bayaq bu cür düşünmüşdü.
Muxtar:
—Men fikir vermişem ki, ofisiantlardan, xüsusile de yaşlı
ofisiantlardan çoxunun gözleri qemli olur... Qemli ve ağıllı...
Görünür, peşeleriyle bağlıdır bu cehet... Ofisiant da allah kimi
qemli ve müdrik olur. — O gülümsündü.
Tehmine:
—Beyem sen allahı görmüsen? — dedi. — Ne bilirsen ki,
allah müdrik ve qemlidir?.. Yaxşı, tutalım müdrikdir, bununla
razılaşmaq olar birteher, bes qemli niye olsun ki, allah?
—Birce sebebden... Ele ofisiantlar da o sebebden
qemlidirler: allah da, ofisiantlar da insanlara yaxşı beleddirler,
onların bütün zeif, naqis cehetlerini görürler, buna göre de
qemlidirler...
Zaur da bu sayaq, maraqlı bir şey demek isteyirdi. Muxtara
etiraz elemek isteyirdi, hem de ele bir terzde elemek isteyirdi
232
ki, hem ağıllı olsun, hem de mezeli, amma ele bil bütün zehni
qıc olub qalmışdı. Heç bir şey düşünmeye, tapıb demeye
iqtidarı yox idi, sanki çuqun ağırlığı çökmüşdü bütün içine, dili
de ele bil zencirle kilidlenib hereketsiz qalmışdı. Özünü çox
naqolay hiss edirdi, qorxurdu ki, birden kobud bir sehv eleyer,
çengelleri-bıçaqları qarışıq salar, ya yöndemsiz davranıb neyise
salıb sındırar. Salfeti hara qoymağı da bilmirdi, ellerine de yer
tapa bilmirdi ele bil. Ona ele gelirdi ki, bu narahatlığını
Tehmine de, Muxtar da duyurlar, xususile de Muxtar. Zaur
görurdü ki, Muxtar herdenbir altdan-altdan ona göz qoyur,
hereketlerini izleyir ve Zaurun bütün varlığını, içini, rentgen
cihazındaymış kimi görür. Zauru bu cür gördüyüyçün de ona
bir qeder yüngül istehzayla baxır — yaşlı adam uşağa baxan
kimi...
Ofisiant mezeleri getirdi, konyakı badelere süzdü. Muxtar
yemekden birce tike de ağzına götürmemiş konyakı daddı,
sağlıqsız-filansız bir qurtum içdi, sonra ise uzun müddet badeni
ovucları arasında sürtdü, ele bil isidirdi, sonra yene de kiçik bir
qurtum aldı... Zaur da içmek isteyirdi, amma bilmirdi nece
elesin. Muxtar kimi sağlıqsız-filan,

<< 1 ... 190 191 [192] 193 194 ... 460 >>