binadan.
—Ayıb deyilmi, Zaur, — dedi. — Axı, men devet
elemişdim, siz niye vermisiz hesabı?
247
Zaur:
—Teze çekmelerimin şirnisini verdim, — dedi.
Tehmine:
—Ne? Demeli sen... — deye söze başladı ve birden her şeyi
başa düşdü, — ağılsız…
Sonra sözünü yarımçıq kesib, Zaurun boynuna atıldı,
ayaqlarını da yerden üzüb havadan sallandı. Zaur da onu
bağrına basıb o yan-bu yana herleyirdi ve ele bil her ikisi
Muxtarın burada olduğunu unudaraq uşaq kimi şen gülüşürdü.
Muxtar:
—Metroya getmirsiniz? — dedi. "Siz" — yeni Tehmineyle
Zaur.
Zaur:
—Yox — dedi. — Piyada getmek isteyirik.
Muxtar telesik vidalaşıb getdi. Becid addımlarla metro
stansiyasına teref gedirdi. Zaur arxadan onun azacıq bükülmüş
yorğun küreyine baxır ve Muxtar haqqında onun özünün
tapdığı obrazlarla düşünürdü: qırışıb-ezilmiş yelken, heç bir
zaman daha yelken ola bilmeyecek ağ parça... qayıqları, uzaq
cenub denizlerini ise ancaq yuxularında göre biler... Özge
şeherde, qerib otelde, tenha nömrede yatıb gördüyü
yuxularda...
Sekkizinci fesil
Bu ne sirdir, sirri-eşqin demeden bir kimseye,
Şehre düşmüş men seni sevdim deyen avazeler.
Telefonun desteyini Tehmine özü götürdü. Zaur:
—Xoş gördük. Xoş gelmisen, — dedi.
Tehmine:
—Sağ ol, — dedi, sesinde ne sevinc vardı, ne intizar. Ele bil
Zaurla on deqiqe bundan qabaq ayrılmışdılar. Halbuki son
248
görüşlerinden bir hefte keçmişdi, bu bir hefte erzinde Zaur
Moskvadan uçub Bakıya gelmişdi, Tehmine üç gün de
Moskvada qalmışdı, sonra ise qatarla o da Bakıya yollanmışdı.
Dünen gelib çıxmışdı Bakıya, bu gün ise Zaur ona avtomatdan
zeng eleyirdi.
—Bes dedin gelen kimi zeng vuracam? Dünenden gelmisen,
zeng elemirsen.
Tehmine:
—Ne bilim, vallah, — dedi, sesi soyuq idi. Külekli boz bir
payız günü idi, ele bil Tehminenin sesine de çökmüşdü bu
günün soyuqluğu, tutqunluğu.
—Sevirsen meni?
Tehmine:
—Aha, — dedi, amma ele biganelikle dedi ki, demeseydi
yaxşıydı.
—Haçan görüşek?
Bir az sükutdan sonra Tehmine:
—Men özüm sene

<< 1 ... 203 204 [205] 206 207 ... 460 >>