verilişlerinden söz salırdı,
guya ki, tesadüfen Muxtarın adın çekirdi, sonra ise: "senin
reqibin" — deye yene işare vururdu...
Başqa bir sefer anası:
—Herenin öz yeri var da, — deyirdi, — er ad üçün, adı
olsun ki, erdedir, erli arvaddır. Spartak geyindirib-kecindirmek
üçün, Muxtar işde qabağa çekmek üçün, sen... sen ise
250
sefehqulu, ele-bele-gün keçirmekçün lazımsan ona. En pisi
seninkidir, bu gün seninle gününü keçirder, sabah başqasıyla...
Bezen ise tamam qeribe mülahizeler yürüdürdü: "Bilirem
senden niye bele berk yapışıb, — deyirdi, — ele bilir ki, biz
öleceyik, bütün bu ev-eşik, bu var-dövlet ona qalacaq... Ay
hay... asta ye, boğazında qalmasın..."
Bu, lap gülmeli fikir idi ve Zaur esebileşmekdense maraq
gösterirdi:
—Başa düşe bilmirem, sizin ev-eşiyiniz hardan ona düşe
biler axı?
—Bunu başa düşmeye ne var ki?.. Onun fikri budur ki, biz
ölek, sene ere getsin, bu ev-eşiye sahib dursun... Asta ye,
boğazında qalar...
Zaur bu sayaqlamanı müeyyen bir mentiqe bağlamaq
isteyirdi:
—Axı, öz erine ne gelib…
—Külü qoyum ele erin tepesine... Ondan boşanmağa ne var
ki, bir stekan su içmek kimi asan işdir o cür arvadın elinde.
—Demeli, senin mentiqinden bele çıxır: Tehminenin indi
evi de var, eri de. Erinden boşanır, evinden el çekir ki, allah
elememiş siz ölenden sonra bizim eve köçsün? Yeni buna
senden başqa bir inanan olar?
—Sen ele sal, qoca anavı, atovu lağa qoy... Elbette,
Tehmine xanım sene bundan yaxşı şey öyretmeyecek ki.
Elbette, könlünden keçir de... O qotur evlerini bizim bu cehcelallı
menzile kim deyişmez, aralığa salıb erini de deyişer, ne
çetin imiş onunçün bu... O ev-eşiyi ki, atanla men iyneyle gör
qaza-qaza illerle düzeltmişik, hazırına-nazir Tehmine xanım
gelib bütün bu var-dövlete sahib durar. Ölmüşdü deynen Ziver
ki, sen onun neslinin başında turp ekesen... Vallah ölem meni
basdıralar ha, onda da qebrimin içinden, yerin yeddi qatından
durub gelib, öz ellerimle boğaram onu.
Anasının fantastik ferziyyeleri

<< 1 ... 205 206 [207] 208 209 ... 460 >>