gülmeli gelirdi Zaura, hem
gülmeli, hem de ağlamalı, amma bir yandan ona sevinirdi ki,
251
eger anasının ferziyyeleri bu derecede heqiqetden uzaq, boş-
bekara gümanlardısa, onda demeli, verdiyi bütün başqa
xeberler, topladığı bütün başqa melumatlar — o xeberler, o
melumatlar ki, onları qaşıq-qaşıq zeher kimi her gün Zaurun
içine tökürdü — onlar hamısı da menasız ve puç şayieler imiş...
Ziver xanım Moskvada Tehmineyle Muxtarın mehebbet
maceralarından danışırdı ve Zaur bilirdi ki, bütün bu söhbetler
boş uydurmalardır, amma sonra fikirleşirdi ki, meger
Tehminenim Moskva seferinin bütün teferrüatına, her saatına,
her gününemi beleddir? Elbette, yox... — Bakıya qatarla hemin
o Muxtarla bir kupede gelib ki — deyirdi anası ve Zaur bilirdi
ki, bu, heqiqetdir, amma elave eleyende ki, "ikiadamlı kupede
gelibler", Zaur bunun yalan olduğunu da deqiq bilirdi.
Tehmine, Muxtar ve televiziyada işleyen iki qız — dördü bir
yerde — bir kupeye bilet almışdılar, Zaurun yanında.
Amma belke... Niye, axı neye göre Tehmineyle olanda onun
vefasına, sözlerinin heqiqiliyine Zaurun şekk—şübhesi qalmır,
amma ele ki, üç gün-beş gün görüşmediler — "bütün şeherin
danışdığı" ve anasının ona müfessel çatdırdığı şayieler Zaurun
içini didib-tökür, beynini gemirirdi... Domodedovo meşesinde
Tehmine: "bax indi, bu saat, bu deqiqe biz xoşbextik ve en
böyük heqiqet da budur" — demişdi ve Zaur da o zaman bunu
heqiqet kimi qavramışdı, amma "bu saat, bu deqiqeden" başqa
da vaxt axarı vardı axı. Bes bu vaxtın, Tehmineyle görüşmediyi
anların heqiqeti, Tehminenin onsuz, Zaursuz olduğu ve kim
bilir, kimle olduğu deqiqelerin heqiqeti nede idi? Belke de bu
deqiqeler kiminçünse başqa birisiyçün en böyük heqiqet idi,
Tehmineyle başqa birisiyçün... Zauru dehşete getiren de ele bu
fikir idi...
—Men ölü, sen diri, — dedi Ziver xanım, — göreceksiz,
erinden boşanacaq o. Öz planları var onun. Alya da deyir ki,
televiziyaya keçib ki, o Muxtarı tovlayıb yoldan çıxartsın, ere
getsin

<< 1 ... 206 207 [208] 209 210 ... 460 >>