ona... Özü biler e, öz işidir, kime gedir getsin, birce
senden qemişini çeksin.
252
Zaur "belke, doğrudan da beledir", — deye düşünürdü.
Belke, Tehmine seçirmiş: "Zaur, ya Muxtar ve axırı Muxtarı
seçib... Vacib işi de ele budur. Buna göre de "sen mene zeng
vurma, özüm zeng eleyeceyem" deyir ve zeng elemir...".
On gün de keçdi ve Zaur bu müddet erzinde Tehmineni
ancaq birce defe gördü — televiziya ekranında...
***
Tehmine axır ki, qerara geldi, desteyi götürdü ve nömreni
yığdı
Qadın sesi geldi:
—Beli... — Tehmine susmuşdu, qadın sesi bir de tekrar
—Eşidirem…
Tehmine elini uzatdı ki, desteyi assın, amma dayandı,
nefesini derdi ve bilerek ki, bu sözlerle her şey hemişelik hell
olunur, dedi:
—Manafı çağırın...
İndi de xettin o biri ucunda sükut çökdü ve bu zaman Tehmine
seherden beri öz-özüne tekrar elediyi cümleni dedi:
—Madam ki, men bu nömreyle zeng eleyirem, demeli,
Manafın sizde olduğunu bilirem. Xahiş edirem onu telefona
çağırın.
Görünür, orada uzun zaman meşveret apardılar, sonra
addımlar eşidildi, sonra ise Manafın sesi geldi. Özünü
tamamile itirmiş, öz adından bele imtina etmeye hazır olan
yazıq bir insanın sesi.
—Beli...
—Menem, Manaf, Tehminedir, — bir an qorxdu ki, hetta
Manafın üreyi gede biler. Amma daha geriye yol yox idi, —
Manaf indi başa düşdün ki, menim her şeyden xeberim var?
Bilirem ki, Tiflisde deyilsen, Bakıdasan, harda olduğunu da
bilirem, görürsen zeng eledim. — O, Zoyanın adını, familiyasını,
deqiq ünvanını da demek istedi, amma fikirleşdi ki, bu artıqdır. —
Özü de çoxdan bilirem, — yalnız bir bunu elave eledi.
253
Manaf udqundu...
Tehmine:
—Heç bir vaxt dava-dalaşa çıxmamışıq seninle, indi de bele
fikrim yoxdur. Amma xahiş edirem ki, yarım saatlığa eve
gelesen, vacib bir meseleni hell eleyek. Biz ayrılmalıyıq.
Bir kelme de dinib-danışmırdı Manaf ve yalnız Tehmine: —
Yarım saatlığa gele bilersenmi? — deye tekraren soruşanda
Manaf batmış bir sesle:
—Yaxşı, — dedi.
Tehminenin zenn elediyi kimi

<< 1 ... 207 208 [209] 210 211 ... 460 >>