iyirmi deqiqeden sonra geldi
Manaf, sir-sifeti meyit renginde...
Eger Manaf Tehminenin gözlerinde bu qeder miskin ve
iyrenc olmasaydı, hetta, yazığı da gelerdi ona.
—Biz ayrılmalıyıq, Manaf, — dedi, — daha bu cür yaşamaq
olmaz... Menim bir hakim tanışım var, tez ayırarlar bizi,
engelsiz-filan...
Manaf yene de susmuşdu, başını almış bu gözlenilmez
belanın dehşeti ona qara bir yuxu kimi gelirdi. Axı ömrünün
deqiq düşünülmüş ve onun gümanıyla yaxşı ört-basdır edilmiş
bütün düzümü, sahman-seliqesi alt-üst olurdu.
—Senin Zoyayla, ya başqa qadınlarla elaqen... men onların
da adını bilirem, inan buna, bir söz, bütün bu xeyanetlerinin
heç bir dexli yoxdur... Sen çoxdandır, neçe ildir ki, meni
aldadırsan, amma görürsen ki, indiyecen vecime olmayıb bu.
Çünki seni sevmirem, Manaf. Demirem ki, haçansa sevmişem,
indi sevmirem, yox, heç vaxt sevmemişem... Bilirem, belke de
bunu eşitmek seninçün ağırdır, amma, doğrudan da, beledir.
Bizim evlenmeyimiz böyük sehv idi. Her halda menim
heyatımın en böyük sehvi adi...
Manaf onun dediklerini sanki heç derk etmirdi, bayaqdan
beri. Tehminenin zenginden beri fikirlerinde dolaşan sual
yalnız bu idi ki, göresen Tehmine haradan öyrenib her şeyi,
kim deyib ona, nece teyin ede bilib her şeyi bele dürüst, telefon
nömresine qeder, bundan başqa daha ne bilir ve en esas mesele
254
— göresen hele bir şey elemek mümkündürmü, ailelerini,
nigahlarını saxlamaq mümkündürmü? Belke yalvarıb-yaxarsın,
ya eksine, çığır-bağır salsın, Tehmineni borclu çıxarsın? Yox,
bunlardan heç biri bir netice görmeyecekse, onlar hökmen
ayrılacaqlarsa, onda Manafın gelecek heyatı nece qurulacaq,
ele Zoyanın özüyle ya başqalarıyla nece olacaq münasibetleri?
İndi azad ve serbest olandan sonra daha gizlenmeye bilermi, ya
eksine, daha artıq gizlenmelidir ve asudelik onun qarşısına yüz
cür teze problem çıxaracaq?..
Menzil Tehminenin atasından qalmışdı ve Tehminenin adına
idi, Tehmine:
—Senden yegane xahişim budur ki, — dedi, — helelik

<< 1 ... 208 209 [210] 211 212 ... 460 >>