bu
evi tekotaqlı menzile deyişene qeder sen Zoyagilde, ya kefin
harda isteyir orda qal... Bu xahişimi yerine yetirersen?
Ve ancaq bu zaman Manaf her şeyi sonunacan, son
nöqtesinecen başa düşdü, başa düşdü ki, qetidir ayrılmaqları,
heç bir şeyle qarşısıalınmazdır bu iş ve birge aile heyatıyla
bağlı ne vardısa, meselen, bax ele bu menzilleri — bir de heç
vaxt, heç vaxt olmayacaq...
Tehmine tamam yad bir adam olacaq Manafçün, daha bir de
heç vaxt, heç vaxt onlar bir divanın üstünde yan-yanaşı oturub
televizora baxmayacaqlar, metbexde bir yerde çay
içmeyecekler, bir-birine qapı açmayacaqlar ve bir-birinı
telefona çağırmayacaqlar... Ağır, leng bir qorxu yavaş-yavaş
Manafın bütün içini doldurdu: yavaş-yavaş tam bitkinliyi ile
derk edirdi ki, bir de heç vaxt Tehmineni mavi, tiftikli xalatda
hamamdan çıxıb nem saçlarını darayan görmeyecek.
Dehşetli bir peşmançılıq hissiyle onu da duyurdu, her hansı
bir vaxt — keçmişde ya indi — elaqe saxladığı qadınların
hamısından daha artıq, dünyadakı butün qadınlardan daha artıq
Tehmineni xoşlayırdı. Tehmineye meftun idi ve neçe ilin erarvadı
olsalar da, eslinde heç bir gün, heç bir gece, heç bir saat
da Tehmineye malik olmayıb. Belke ele Tehminenin
soyuqluğu, biganeliyiydi Manafı başqa qadınların ağuşuna
255
atan?.. Başqa qadınların nevazişi onda özüne inam hissi
oyadırdı, o hissi ki, Tehmineyle olanda itirirdi, daha doğrusu,
heç bir vaxt duya bilmirdi Tehmineyle olanda. İndi, bu an deli
bir ehtiras oyanmışdı Manafda, Tehmineni bağrına basmaq,
paltarlarını dartıb cırmaq, çabalayan çılpaq bedenini qolları
arasında sıxmaq, öpüşlere, nevazişlere qerq elemek! Amma
onu da bilirdi ki, bu saat yer üzünde bundan mümkünsüz şey
yoxdur, dünyada heç bir qadın indi onunçün keçmiş arvadı
Tehmine qeder uzaq ve elçatmaz deyil. Bunu derk ede-ede her
halda yene de inanmaq istemirdi — Yaxın bir adamın ölümüne
inanmamaq isteyi kimi bir şeydi bu istek... İller boyu birge
yaşadıqları bu otağın ora-burasına göz

<< 1 ... 209 210 [211] 212 213 ... 460 >>