gezdirirdi: divarlarda
Tehminenin iri fotoşekilleri, atasından qalma iri divar saatı,
elvan üfürme şar — Bolqarıstandan getirmişdi onu Tehmine ve
balaca, lap balaca encir ağacı — tebietin qeribe şıltağı,
dağlarda bitmişdi bu mikroağac va onların ümumi dostları —
alpinistler hediyye getirmişdi Manafgile toylarından bir neçe
ay sonra. O vaxtlar, evlenmelerinin ilk illerinde, aralarında ne
ise ümumi bir şey vardı meselen, ümumi dostları. Sonralar
heresi öz heyatına qapıldı.... Tehminenin sebir kasasını
dolduran son damla ne olmuşdu göresen. — Manaf bu barede
düşünür ve Tehminenin paltarlarının düymelerini sayırdı, bu
düymeler indi onunçün en açılmaz möhürler idi...
Divar saatı on bir defe vurdu...
***
—Bes men ne deyirdim. — Ziver xaıımın heyecandan gözü-
başı qaynayırdı — bu dünyada birce öldüyüm günü bilmirei
men... Deyirdim sene erinden boşanacaq, deyirdim, demirdim
he?
—Kim?
—Kim, kim? Senin aşnan... Bele de, senin heç xeberin de
yoxmuş ki... Alya gelmişdi... Onun da derdi menimkindendir
yazığın, deyir bilmirem haraya müraciet eleyim, ÜK-ya?
256
"Pravda"ya yazım belke?
—Bir ağıllı-başlı de görüm ne olub axı.
—Ne olacaq, bu heyasızın qızı bütün temiz aileleri pozacaq
vallah... Alya deyir ki, yene dadanıb zeng elemeye Spartaka,
yazığa aman vermir. Neçe aydır deyir, mağıl qulağımız dinc
idi, bilmirem kime uymuşdu. Spartakın yaxasından el
çekmişdi… Alya bunu mene eşitdirir, e... Senin
fırıldaqlarından xeberdardır. Moskvaya bir yerde getmeyivizi
de bilir. İndi de, deyir, qayıdıb Moskvadan, yapışıb yene
Spartakın boğazından. Ne göz verir, ne işıq... he, o yandan da
deyir, mesele qaldırıb, erinden boşanır. Yeqin menim oğlumun
xirtdeyine keçmek fikrindedir, deyir Alya yazıq... Spartakın
pullarına tamah salıb, yaxşı temiz aileye dürtülmek isteyir... Ay
onun mürdeşir yusun üzünü, deyir Alya... Amma men bir
yandan sevinirem ki, vallah, o Spartak — o da o. İtin dişi,
donuzun derisi... teki senden el çeksin, amma bir yandan Alya
da

<< 1 ... 210 211 [212] 213 214 ... 460 >>