vermedi. Zaur budkadan
çıxdı ve birden par-par parıldayan çehrayı "Volqa"nı —
Spartakın "Volqa"sını gördü. Maşın düz Tehminegilin
qapılarının qabağında dayanmışdı, iki tekeri — bir terefi
sekinin üstündeydi.
Ele bil her şey birden-bire Zaurun beyninde işıqlandı,
"demeli bele" — deye düşündü. İndi lap qeti emin idi ki,
Spartak Tehminegildedir, Tehmine de evdedir, her ikisi o işıqlı
pencerelerin dalında oturub, telefon zenglerine qesden cavab
vermirler ve anasının, Alyanın, "bütün şeherin" danışdığı
söhbetlerde, şübhesiz, heqiqet var... Erinden de yeqin ki,
boşanır Tehmine, Spartaka da şübhesiz ki, zeng eleyir. Muxtara
da... Birdefelik bütün bunlara son qoymaq lazımdır, — deye
düşündü Zaur, özü de mehz indi, bu saat. İndice qalxacam
onların menzillerine, qapılarını döyeceyem, telefonu
götürmedikleri kimi qapını da açmayacaqlar — Zaur cem
258
halında düşünürdü evdekiler haqqında, amma Tehmineyle
Manaf kimi yox, Tehmineyle Spartak kimi — qapını
açmayacaqlar, eybi yox, tepikle vurub sındıraram, qoy sesküye
qonşular çıxsın, onsuz da bütün şeherde rüsvay olmuşuq,
qoy lap biabır olaq, amma heqiqet axır ki, biryolluq üze çıxsın.
Zaur ele bil qızdırma içinde sayıqlayırdı öz-özüne; Çöl
qapısından, yüyüre-yüyüre üçüncü mertebeye dırmaşdı, zengi
basdı... Qapının dalından ses-semir gelmirdi. Zaur barmağını
zengin üstüne qoydu ve çekmedi — aramsız çalırdı zengi. Bir
azdan qapı ardından telesik addım sesleri eşidildi ve
Tehminenin teeccüb dolu sesi eşidildi:
—Kimdir?
—Menem, Zaurdur, — dedi.
Qapı açıldı ve mat-meettel qalmış Tehmine:
—Sensen? — dedi...
Doqquzuncu fesil
Vesl qedrin bilmedim hicran belası
çekmeden,
Zülmet hicr etdi çox mübhem işi rövşen
mana.

Zaur boğuq sesle:
—Beli, menem, — dedi. — Gözlemirdin?
Tehmine çiynini çekdi
—Gel içeri de, — dedi.
İçeri keçdiler. Otaqdan yavaş musiqi sedaları, metbexden ise
qovrulmuş şabalıd iyi gelirdi.
—Sen hardan gelib çıxmısan bura?
—Telefonu niye götürmürsen?
—Xarabdır da telefonum.

<< 1 ... 212 213 [214] 215 216 ... 460 >>