Dünenden işlemir. Yeqin pulun
gecikdirmişem, kesibler... Yaxşı, burda niye dayanmışıq, gel
otağa.
259
Zaur ömründe birinci defe Tehminenin otağına girirdi.
Tesevvüründe çox canlandırmışdı bu otağı.
İndi ise Tehminenin defelerle, bütün tefsilatıyla tesvir
elediyi şeyleri görürdü-standart rumın mebeli, divarlarda
Tehminenin iri fotoları, güncde elvan üfürme şar, tebietin
qeribe şıltağı — xırdaca encir ağaçı, leng kefkirli iri divar saatı
— bütün bunlar vardı otaqda, amma tesvir olunmamış ve
tesevvür edilmeyecek, izah olunmayacaq bir hava, ne ise
xüsusi bir rövneq, bir zövq de duyulurdu her yerde —
Tehminenin zövqü, Tehminenin şexsiyyeti... Torşerin
alaqaranlıq şölesinde, kiçik deyirmi masanın üstünde iki stekan
çay, konfet, mürebbe ve üç qedeh vardı: qedehlerden ikisi boş,
üçüncüsü dolu idi.
Tehmine:
—Eyleş, — dedi.
—Qonaqların var?
—Eşi, ne qonaq... Qonşumuzdur — Medine…
—Bu konyakı onunla içirsiz?
—Beli. İndi seni de qonaq ederik, — Tehmine bufeti açıb
konyak şüşesini çıxartdı. Şüşenin yarısı boş idi.
—Yarım şüşe konyakı ele ikiniz vurmusuz? — Zaur sert ve
keskin danışırdı: cinayetkarı ifşa eden müstentiq ahengi vardı
sesinde.
—Zaurik, bir az nezaketli danış. Sene konyak verirler iç, ne
borcuna butulkanın yarısını kim boşaldıb.
—Bele de.. Çox eceb... Görürem, ayrı qonağın da var. Tek
bir qonşu Medine deyil.
Tehmine teeccüble:
—Ayrı kimdir? — deye soruşdu.
Zaur özünü gücle saxlayaraq:
—Bax bu üçüncü qedehin sahibi... Amma doğru buyurdun,
ne borcuma kimdir o, odur ki, soruşmuram da.
Tehmine ele bil üçüncü qedehi yalnız indi gördü, bir müddet
maddım-maddım bu qedehe baxdı, sonra birden berkden güldü.
260
—Ceyranı lap gözünden vurdun, — dedi. — Doğrudan da
bu qedehin sahibi menim üçüncü qonağımdır.
Zaur dözmedi:
—Soruşmaq ayıb olmasın, bes o kimdir bele? — deye xeber
aldı.
—Kimdir? Nece kimdir? Sen.
—Men? — "nedi yeni Zauru açıq-açığına dolayır?".
—Salameleyküm. — Medine otağa daxil oldu, elinde iri
bir boşqab vardı,

<< 1 ... 213 214 [215] 216 217 ... 460 >>