defe, cemisi birce defe
hıçqırdı ve derhal da özünü ele aldı, hıçqırığını boğub,
yanaqlarındakı, gözündeki yaşı sildi ve gülümsündü:
—Eşi, fikir vermeyin, — qedehini qaldırdı. — Gelin içek,
— dedi, — hamımızın sağlığına.
İçdiler ve Zaur xeber aldı:
—Bes niye zeng elemirdin?
—Ne bilim... ele isteyirdim... belke sabah zeng vuraydım...
— yene ele bil çenesi oynadı, ağlamsınan kimi oldu, sesi
titredi, amma yene de derhal öz zeifliyinden utanırmış kimi
gülümsündü. — Eseblerim lap pozulub, — dedi — Bütün bu
günler ele bil qızdırma içinde yaşayırdım... Ne yaxşı ki, sen
geldin, Zaurik.
Medine çaydan bir qurtum içib:
—Yaxşı, men gedim, — dedi. — Geçdi...
262
Tehmine:
—Hara telesirsen, eşi? — dedi. —Bu qeder zehmet çekib,
şabalıd qovurmusan... Entiqe qovrulubdur, he, Zaur?
—Aha...
—Heç olmasa özün de bir dadına bax da, Medine. Ele bil öz
malındır, — sonra Zaura müracietle elave eledi: — Şabalıdları
ele Medine alıb getirib menimçün. Tesellidir de her halda …
Zaur:
—Men de yaman nigaran qalmışdım, — dedi. — Bu gün
eşitdim senin ayrılmağını... Zeng vururam, telefonun cavab
vermir. — Zaur artıq üçüncü qonaq haqqında düşünmürdü, indi
menzilde onlardan başqa heç kes yox idi, — şkafın içinde
gizletmeyibler ki onu. Belke de Zaur gelenecen çıxıb gedib bu
namelum şexs.
Tehmine Zaura deyil, Medineye müracietle:
—Bilirdim ki, Spartak ağzında söz saxlayan deyil. Daha
doğrusu, heç Spartak özü de yox e, anası...
Medine başıyla tesdiq eledi.
—Mesele ondadır ki, — indi Tehmine Zaura müraciet
edirdi, — bizim rayonun hakimi Spartakın canbir qelb
dostudur. Spartaka zeng eledim ki, dostuna desin, day çox
uzatmasınlar meseleni. Bilirsen de adamın lap üreyini çekirler:
"Belke bir de fikirleşesiz, ailevizi dağıtmayın, gedin, filan
vaxtdan sonra gelin" ve saire. Görürsen uzandı mesele neçe
ay... Bizimki de bele idi ki, fikirleş, fikirleşme onsuz da her şey
hell olunmuşdu, daha bunu çek-çevire salmağın ne menası var
axı... Spartak, allah ondan razı olsun,

<< 1 ... 215 216 [217] 218 219 ... 460 >>