doğrudan da, kömek
eledi. Amma heç bu sözü üreyinde saxlaya bilerdi Spartak?
İndi yeqin aleme car çekib.
Val qurtardı. Tehmine durub cihazı keçirdi.
Medine:
—Yaxşı, gecdir, daha men gedim, — dedi ve bu defe
Tehmine onu saxlamadı.
Qapıyacan ötürdü Medineni, dehlizde uzun müddet ne
263
baredese pıç-pıç etdiler. Zaur indi ne duyduğunu, ne
düşündüyünü özü de deqiq teyin ede bilmezdi, döyüke-döyüke
qalmışdı, — otağın divarlarına baxırdı, oboylar çox zerif idi —
mavi fonda ağ narın çiçekler...
Tehmine qayıtdı:
—Ne bele diqqetle baxırsan divarlara?
—Qeşeng oboylardır. Çiçekler çox zerifdir.
Tehmine birden:
—Zaurik, — dedi, — sen gelmisen, ona göre de bütün bu
çiçekler açıblar. Birinci defedir sen menim evime gelmisen,
oboylar da çiçekleyib, görürsen.
... ve Zaur yene de axıracan anlaya bilmirdi — doğrudanmı
Tehmine semimi deyir bu sözleri, onu sevdiyinden deyir, ya
dolayır, ele salır...
—Ne yaxşı ki, geldin, Zaurik, Allah yetirdi seni bu axşam.
Ele pis idi üreyim, dünya gözümde deyildi. Ağlıma gelirdi ki,
bax indi Medine çıxıb gedecek, men de yeqin ölecem.
—Bes niye axı mene zeng elemirdin? Niye menim bütün bu
ehvalatlardan xeberim olmasın? İndi ne olsun ki, tanış hakim
dostum yoxdur, amma her halda belke menim de kömeyim
deyerdi sene.
—Çox sağ ol, Zaurik. Amma dünyada ele işler var ki, onu
gerek adam tek-tenha, tekbaşına hell elesin. Ayrı heç kesi
qarışdırmasın gerek bele işlere.... Sene zeng elemirdim; çünki
elimi-ayağımı bağlamışdı bu boşanma meselesi, isteyirdim
birdefelik qurtarsın bütün bu dehşet... Bilsen bütün bu iller ne
qeder ezab, narahatlıq içinde yaşamışam, özüm özüme nifret
edirdim bezen... Ne qeder yalan, riya olarmış... İlahi, çox şükür
ki, qurtardı bütün her şey, birdefelik bitdi. Bilsen neçe azadasude
hiss eleyirem özümü. Amma her halda asan da deyil bu
azadlığa birden-bire alışmaq... Hem de bütün bu günlerin
gerginliyi… Seher durdum, mehkemeden qabaq, gördüm bütün
içim ele bil qırılıb tökülüb. İstedim içem

<< 1 ... 216 217 [218] 219 220 ... 460 >>