gedem mehkemeye,
sonra fikirleşdim, bunu da söz eleyerler, ya behane edib
264
ayırmazlar bizi, texire salarlar iclası. Bir söz, içmedim getdim,
ayırdılar bizi, geldim eve, yıxıldım çarpayının üstüne, düz dörd
saat üzüqoylu qaldım belesine... Sonra durdum, başladım
içmeye, evvelce tekbaşına, sonra Medine de işden geldi...
Medine içen deyil, — o menem pyanıska... Amma her halda o
da menimle qedeh-qedehe vururdu, nece deyerler "qaraltı"
verirdi mene. Yarım şüşeni boşaltdıq. Vurduq bedene, sen
demiş...
Zaur öz qedehini gösterdi:
—Bes bu qonaq kim idi? Spartak?
—Başına at tepib, Zaur? Spartak ömründe menim evimin
kandarına ayaq basmayıb. Dedim ki, sene, senin qedehindir bu.
—Nece yeni menim? Axı men gelende masanın üstünde idi,
hem de dolu idi. Sen hardan bilirdin ki, men gelecem?
—Zaurik, axı sen niye mene inanmırsan?.. Lap tekbaşına
içende de men hemişe bir qedehi artıq qoyuram, üreyimde
tuturam ki, bu da Zaurun qedehidir... Köhne bir anekdot var e,
eşitmisen? Bir pyanıska hemişe iki qedehden içirmiş — biri
özününkü, biri de guya dostununku... Arvadı danlayır, başlayır
bir qedehden içmeye, — men içkini atdım deyir, dostumdur
içen... Men de bax bele. Axı bir az deliyem men, Zaur,
indiyecen başa düşmemisen hele? Seninle ilk defe plyaja getdik
ha, bax o günden haçan içmeli olsam, bir qedehi de doldurub
deyirem: bu da Zaurun payı... Medine de bilir menim bu
deliliyimi...
Zaur gülümsündü, nevazişle, qayğıyla, hem de bu gün
erzinde ilk defe olaraq derin daxili bir arxayınçılıqla
gülümsündü. Ve bu tebessüm bir müddet — belke de çox qısa
bir müddet — her ikisine qayğılarını, nigaranlıqlarını, irilixırdalı
bütün qem-qüsselerini unutdurdu, üreklerini seadetle
olmasa da, xoş, ilıq mehribanlıqla, sakitlikle doldurdu.
—Zaurik, axı niye sen hemişe menim yalanımı çıxarmağa
cehd edirsen... Guya men bir cinayetkar-zadam, hansı
qebahetimise senden gizletmek, ört-basdır etmek isteyirem, sen
265
de min fend qurub, min sorğu-suala tutub ifşa

<< 1 ... 217 218 [219] 220 221 ... 460 >>