kimi,
bitki kimi Zaur da yuxunun qaranlıq ve qatı zemininden sehere
doğru boylanırdı...
Tül perdeli pencerelerden çepeki güneş şüası olub otağın
döşemesine düşmüşdü seher... Metbexden lezzetli iyler olub
otağa süzülürdü seher... Haradasa yarıpıçıltılı, gülüşlü, sevincli
sesler qatmaqarışığıyla radionun erte konsertiyle menzile
dolurdu seher. Tehmine idi yarıpıçıltıyla danışan, gülen...
Qonşu Medineydi yarımpıçıltıyla danışan, gülen. Seher
açılmışdı, Tehmine metbexde qayğanaq bişirir, çay demleyir,
Medineyle laqqırtı vururdu ve Zaurdan danışırdılar. Sesinin her
xalında sevinc vardı Tehminenin, gülüşünün her çalarına
bextiyarlıq hopmuşdu Tehminenin ve bütün bu seher sevincleri
Zaurla bağlıydı...
—Tenbelin böyüyümüş Zaur,— deyirdi, — heç cür
oyanmaq istemir, — otağa geldi. — Tenbel, tenbel, a tenbel,
yatsan olar iş engel, dur Zaurik, gün çıxıbdı günortanın yerine.
Hele de gözleri qapalıydı Zaurun, tamam ayılmamışdı,
amma yuxulu da deyildi, qeribe bir orta veziyyetde idi —
mekanı, harda olduğunu, ayın tarixini, öz veziyyetini deqiq
teyin ede bilmezdi indi, amma eyni zamanda, xoş bir seher
hissi, qayğısız bir erkenlik, tezelik, saflıq ovqatı duyurdu, bir
yüngüllük, işıq vardı içinde, ele bil içinde xoş bir mahnı
oxunurdu. Tehminenin sesi yene uzaqlaşdı, yene metbexden
geldi:
—Müsibetle durur yuxudan, ele birteher el-üzünü yuyub
küçeye cumur ki, işe gecikmesin. Uşaq kimidir lap. Gerek uşaq
kimi qaydına qalasan, özbaşına qoysan, seher heç çay-çörek de
yemez... — sesi yene yaxınlaşdı ve otaqdan geldi. — Xan
hezretleri buyurub dursunlar, yemek-içmek hazırdır.
Zaur gözlerini açdı, gülümsündü, gerneşdi.
273
—Yox, çox pis öyredibler, erköyün böyüdübler, — yene de
metbexde Zaurdan Medineye şikayet edirdi.
Mehebbetlerinin ilk çağlarında — adamın bütün içini çapıbtalayan
görüşlerin xoş qaretinden sonra Zaurda qeribe bir istek
oyanırdı — Tehmineden ayrılandan sonra dostlarıyla, sırf kişi
meclisinde oturmaq, yeyib-içmek, deyib-gülmek isteyi.

<< 1 ... 224 225 [226] 227 228 ... 460 >>