Bezi
kişilerin öz eşq maceralarından açıq-saçıq söhbet
elemelerinden zehlesi gedirdi Zaurun. Heç bir vaxt özü bele
söhbetler elemezdi, illah da ki, Tehmineye aid heç bir şeyi heç
kesle bölüşmez, qürrelenmezdi. Amma mehebbet
görüşlerinden sonra sırf kişi meclislerinin asudeliyi Zauru celb
edirdi, çünki bura — öz zarafatları, ümumi mezeli söhbetleri,
müşterek xatireleri olan dostların meclisine — Zaur içini
limhelim dolduran bir sirle, sehrle, heç kesle bölüşülmeyecek
duyğularla gelirdi. O da söhbetlerde, mübahiselerde,
zarafatlarda iştirak edirdi, amma fikri-xeyalı buralardan
uzaqlarda — Tehminenin yanındaydı ve ferehle düşünürdü ki,
yeqin Tehmine de, harada olursa olsun, Zauru yada salır,
keçmiş görüşlerinin xoş anlarını bir de fikrinde canlandırır,
yaşadır. İndi Zaur başa düşmüşdü ki, Tehmine de teqriben bele
bir hiss keçirirmiş ve Zaurla görüşlerinden sonra mütleq
Medineyle ünsiyyet, temas ehtiyacı duyurmuş. Aşiq olan insan
eqoistleşir, ona ele gelir ki, keçirdiyi xoşbextlik, seadet demleri
başqalarına da yoluxa biler. Halbuki başqasının sevinci insanı
çox nadir hallarda eyni derecede sevindire biler, ekseren, her
bir insan başqasının sevincine bigane qalır, bezen hetta,
qısqanır, ya hesed çekir bu özge sevincine. Mehebbet — iki
neferin şexsi işidir, deyirler ki, üçüncü artıqdır, amma bezen
mehz bu üçüncü gerek olur iki sevişene — seadetlerinin şahidi
kimi. Bu şahid güzgü kimi lazımdır onlara — güzgüye baxıb
öz xoşbextliklerini görmek üçün. İndi Zaurla Tehminenin
xoşbext günlerinin bele bir güzgüsü, bele bir şahidi peyda
olmuşdu ve adı Medine idi... Medine günde neçe defe keçirdi
Tehminegile — lap seher erken da, gecenin bir yarısında da.
274
Çox vaxt gezmeye de bir yerde çıxırdılar — Tehmine, Zaur,
Medine...
Küçede tesadüfen rastlarına çıxan bir adam — ümumi
xatirelerin qehremanı olurdu: "Yadında, "Azerbaycan"
kinosunun yanında o axsaq vekile rast geldik: öz-özüyle
danışırdı, yeqin mehkemedeki nitqini meşq edirdi...". "O

<< 1 ... 225 226 [227] 228 229 ... 460 >>