düşmeyibler, — dedi. Zaur başa düşdü ki, yalan
deyir, amma ne illah eledise de, Tehmine bir şey demedi.
Zaurun heç ağlına da gelmezdi ki, anasıymış zeng vuran. Onun
ağlına tamam başqa şeyler gelirdi: yene de qısqanırdı
Tehmineni, yene de ele bilirdi ki, Tehmine ondan ne ise
gizledir. Axı, doğrudan da, Tehmineye çox tez-tez zeng
vururdular, özü de destekden gelen seslerin çoxu kişi sesi idi...
Tehmine telefonla çox mehriban danışırdı, sonra ise
mısmırığını sallayan Zaura:
—Sen de qeribe adamsan e, Zaurik, — deyirdi, — derzimdir
de. Demişdim ki sene, paltomu vermişem qısaltsın. Axşam
primerkaya getmeliyem.
—Ne danışırsan, Zaur, diş hekimidir de, görmürsen
dişlerimi müalice eletdirirem, zeng elemişdi ki, bu gün
gelmeyim, işi var, gelen hefte gelim.
Amma ikinci, ya üçüncü defe idi iki, bax belece telefonu
götürür, ne ise eşidib susur ve dinmezce desteyi yerine qoyurdu
ve bundan sonra da bir müddet halı özünde olmurdu.
—Yene ayrı yere düşübler? — deye soruşdu Zaur.
Tehmine:
—He, — dedi ve telesik vanna otağına keçdi... Zaura ele
geldi ki, oradan hıçqırıq sesleri eşidilir, amma yarım saatdan
sonra Tehmine vannadan çıxdı, sifeti tertemiz ve açıq idi, üzü
de qayğısız gülümsünürdü.
276
Seherisi gün yene zeng olundu ve Tehmine desteyi qaldırıb
perişan bir halda susduqda Zaur bildi ki, zeng vuran hemin
adamdır, ehmallıca arxadan Tehmineye yanaşdı, birden keskin
hereketle desteyi qapıb öz qulağına tutdu. Destekden hiddetli
qadın sesi ve ele bil zeherle yoğrulmuş bir nefes gelirdi:
—Ay qehbe, ay üç manatlıq şortu, sen ele bilirsen uşağımızı
elimizden ala bileceksen? Ay senin ölmüşünü görüm, ay
mürdeşir yusun senin o heyasız sifetini! — Zaur derhal desteyi
qoydu, bu sesi dünyada heç bir başqa sesle deyişik sala
bilmezdi — anasının sesiydi bu.
Tehmine qolu-qanadı sanki qırılıb yanına düşmüş Zaura
baxdı, qemli-qemli gülümsündü:
—Di sakit oldun? — dedi.
Zaur xecaletinden ne edeceyini bilmirdi, bilmirdi ne desin,
ne etsin ve güc-belayla

<< 1 ... 227 228 [229] 230 231 ... 460 >>