yalnız:
—Dünen de o idi? — deye soruşdu
Tehmine ağır-ağır başını yelledi, sonra yavaş sesle elave
eledi:
—Her gün zeng eleyir. Sen bura köçenden beri her gün.
Bir ay idi Tehminegilde yaşadığı. O soyuq noyabr günü
atasıyla danışdıqları, evlerinden çıxıb getdiyi axşam yadında
idi. Atasıyla o ağır söhbetden sonra, anasıyla görüşmeden
qapını çırpıb evlerinden çıxmış, bura gelmiş ve her şeyi
Tehmineye danışmışdı... Tehmine:
—Zaurik, — dedi, — yeqin ki, men yaxşı adam, necib qadın
olsaydım, gerek sene deyeydim: yox, yox, ezizim, cavan
heyatını mene qurban verme, qayıt evinize, ata-ananı bedbext
eleme. Amma men yalan danışmaq istemirem. İsteyirem
qalasan menimle, hetta, bele ağır şeylerin bahasına olsa da
qalasan... Yeqin men çox pis adamam ve çox amansız
qadınam... Neyleyesen?..
***
Yalnız Tehminenin yanında qalandan sonra Zaur uzun
277
gecelerin Tehmineyçün ne qeder ezablı olduğunu başa düşdü.
Tehmine yata bilmirdi, yuxusuzluq belasına düçar idi ve seheri
açmaq onunçün heyatın en ağır işgencelerinden idi. Tehmine
bu dehşetli tenhalıq geceleri haqda çox danışırdı Zaura ve
deyirdi ki, en dehşetli tenhalıq-gece tenhalığıdır ve eriyle
yaşadığı vaxtlar o bu dehşetli gece tenhalığını belke daha da
ağır hiss edirdi, "indi ise sen — canlı, isti bir varlıq —
buradasan, yanımdasan ve men özümü tenha hiss elemirem" —
deyirdi...
—Xan, barı bir gözünüzü açın, yemeyinizi yatağa getiribler.
Padnosda qayğanaq, kofe ve xırda-xırda doğranmış kelle
qend getirmişdi... Dünen axşam kelle qendleri yox idi. Zaur
axşam çay içende dedi ki, bu biri qendi xoşlamır ve Tehmine
seher tezden durub dükana düşmüş, Zaur yuxudan oyananacan
kelle qend alıb getirib, xırda-xırda doğramışdı. İndi Zaur bütün
bunları yadına salıb, sonsuz bir memnunluqla kelle qendi
ağzına qoyur ele gülümsünürdü. Tehmine onun bu memnun
gülüşüne baxıb qehqehe çekdi:
—Aman allah, kişiler lap uşaq kimidirler e... Xırda bir
arzunuzu yerine yetiren kimi ağzınız gedir qulağınızın

<< 1 ... 228 229 [230] 231 232 ... 460 >>