dibine.
Madam ki, her xırda isteyinize emel edirik, ele bilirsiz ki, day
sizin yolunuzda sino gedirik. Odur ki, tez tora düşürsüz de.
Zaur qendi uddu, kofeden bir qurtum aldı, udqundu ve:
—Bes eslinde bele deyil, sino getmirsen menimçün? — dedi.
Tehmine cavab vermedi, dilini gösterdi ona ve otaqdan
çıxdı.
Zaur addımlarını dinleyirdi Tehminenin. Tehmine metbexe
gedirdi, otağa qayıdırdı, eynindeki paltar tekin sade ve yüngül
bir melodiya zümzüme edirdi, hardan düşmüşdü bu melodiya
diline? Bu melodiyada işıqlı bir seher erkenliyi vardı, divara
düşmüş çepeki güneş şüaları, sabundan üfürülen şarlar vardı,
apaydın, apaçıq mavi semada uçan rengbereng çerpelengler
vardı — qayğısız uşaqlığın bütün işığı, buludsuzluğu vardı ve
ilıq dekabr gününün gözlenilmez bol güneşi pencerelerden
278
otağa dolub oboyların çiçeklerini de ele bil doğrudan
çırtdatmışdı... Kofe de isti idi, çörek de isti ve tezeydi,
qayğanaq da lezzetliydi, Tehmine de sade melodiyanı hey
zümzüme edirdi ve bütün bunlar ele cavab idi de…
***
Seherler Tehminenin seliqeli metbexinde yemek yeyerken
bezen öz evlerini yada salardı. Tehminenin metbexi hemişe
tertemiz olardı, döşemesi qara-yaşıl kvadratla döşenmişdi,
masanın üstünde de dördkünc Vyetnam salfetleri düzülmüşdü,
ele bil pencerelerden düşen işıq da deqiq kvadratlara
bölünmüşdü. Bu metbexin seliqesi-sahmanı nedense Zaurun
xeyalında anasının metbexini canlandırırdı. Evlerinde metbex
masasının üstü hemişe qalaq-qalaq çirkli qabla dolu olardı ve
Zaur seher yemeyini yemek isteyende bu çirkli-yağlı
boşqabları aralayıb masanın üstünde kiçicik bir yer açardı,
çayını-çöreyini orda yerleşdirib, birteher yeyerdi. Telesik
yeyerdi, çünki etrafdakı yağloçalara, illah da hardansa gelib bu
boşqabların arasına düşmüş anasının iri darağına baxanda ödü
ağzına gelerdi. Darağın üstünde de hemişe bir çenge tük
olardı...
—Metbexin, evin, üst-başının temizliyine, seliqesine
Tehmine o qeder vaxt serf ederdi ki, Zaur, hetta,

<< 1 ... 229 230 [231] 232 233 ... 460 >>