ana üreyinin döyüntüsünü maqnitofona
yazıblar ve yenice dünyaya gelmiş uşağın qulağının dibinde
seslendiribler, o saat yuxuya gedib uşaq... Eh, Zaurik, heyf ki,
men ana ola bilmeyeceyem heç vaxt.
—Ne eceb bes uşaq götürmürsen? — dedi Zaur.
"Götürmürük" yox, mehz "götürmürsen". Bu barede her ikisi
— Zaur da, Tehmine de eyni anda fikirleşdi...
Tehmine bir qeder susduqdan sonra:
—Bilirsen, — dedi, — menim de ağlıma gelib. Amma
qerara geldim ki, heç bir vaxt elemeyim bu işi. Axı, Zaurik,
men deliyem, xasiyyetimi bilirsen necedir, üç güne, bir hefteye,
bir aya o uşağa ele bağlanardım ki, doğma balamdan da artıq
280
isterdim. Amma her an, her deqiqe onu da düşünerdim ki,
menimki deyil. Qorxudan ürek-göbeyimi yeyerdim, birden
uşağın esl ata-anası çıxdı ve ne cürse tanıdılar uşağı —
nağıllardakı kimi, meselen, küreyindeki bir xala göre. Yaxud
lap ele ata-anası olmasın, her halda kimse bir merdimazar bir
gün heqiqeti açıb deyecek uşağa. Tutalım oğlan olsun, bir vaxt
evlenecek, o zaman arvadı mütleq açacaq bu sirri ona — senin
anan doğma deyil ki, deyecek... Ya arvadı olmasın, başqa adam
olsun, ne çoxdur bele "xeyirxahlar", menim o qeder
istemeyenlerim, düşmenlerim var ki, biri ele tutalım senin anan
— Zaur qızardı, — başqası, meni yandırmaqçün, menden
intiqam almaqçün mütleq açacaqlar heqiqeti uşağa. Tesevvür
eleyirsen, demeli, men bütün ömrümü gerek iyne üstünde
oturam, her deqiqe, her gün qorxam ki, bu gün, ya sabah uşaq
heqiqeti bilecek… Demeli, o tam menimki olmayacaq. Men ise
isteyirem ki, kim ise tam menasında menim olsun, ancaq
menim... — Yene bir müddet susdu, sonra qetiyyetle elave
etdi:
—Yox, özge uşağı ele özge uşağıdır. Menimki deyil... Senin
kimi Zaurik... axı sen de menimki deyilsen... Gec-tez itirecem
seni... bilirem axı...
Bu söhbet Zaurun Tehminenin yanına köçdüyü lap ilk
günlerde olmuşdu. Zaurun haradasa üreyinin lap
derinliklerinde gizletdiyi bir hissin, üreyine dammış bir
duyğunun Tehmine terefinden bele deqiq

<< 1 ... 231 232 [233] 234 235 ... 460 >>