ifade olunması qeribe
idi. Mat-meettel qalasıydı... Onlar ikilikde içki içende bele
Tehmine hemişe stolun üstüne üçüncü bir qedeh de qoyurdu:
bu senin, bu menim, bu da bizim ayrılığımızın... Görüşlerinin
ilk gününden gelecek ayrılıqları da onlarla birge yaşayırdı,
günden-güne böyüyerek günden-güne onlara yaxınlaşırdı.
***
Söhbet tamam kenar meseleden düşmüşdü — heqiqi ve
yalançı kübarlıqdan. Heqiqi kübarlıq — ne bilim, babanın
281
babasının kim olmasından, esil-necabetden, qandan-filandan
asılı deyil... — deyirdi Tehmine. Heqiqi kübarlıq insanın gözü
toxluğunda, özünü tutmasında, daxili leyaqetindedir. Heqiqeten
kübar ve ziyalı adamı men addımlarından tanıya bilerem,
insanın nece yerimesi onun varlığı, menliyi, insanlığı haqqında
çox şey deyir. Meselen, götürek Muxtarı.
Muxtar haqqında söhbetler birge yaşadıqları günlerde
Zaurun en çox qanını qaraldan şey idi. Muxtar haqqında
söhbetler, bir de telefon zengleri. Ele hamıdan çox zeng eleyen
de Muxtar idi.
Zaur teeccüble:
—Bütün günü idarede bir yerdesiniz, söhbetinizi eleyib
qurtarmırsınız ki, eve gelen kimi yene bir saat Muxtarla
telefonla laqqırtı edirsen?
Tehmine güle-güle:
—Zaurik, niye başa düşmürsen, — deyirdi, — idarede hamı
ancaq işle meşğuldur, söhbete, qeybete macal qalmır. Amma
telefonla qeybet qırırıq. Axı Muxtarın da qeybetle arası kökdür.
Ne deyirsen de, öz aramızdır, arvadların adı çıxıb, kişiler
qeybeti arvadlardan çox xoşlayırlar. Menim dostlarımın
çoxusu...
Zaur onun sözünü yarımçıq kesib:
"—Menim dostlarım, menim dostlarım", — deye
Tehminenin ağzını eydi, — yaman çoxdur senin dostların...
Yadında saxla, adam isteyende ki, dostu çox olsun, axırda bir
nefer de heqiqi dostu qalmır.
Tehmine soyuq bir terzle:
—Nedi, yeni özünü nezerde tutursan?.. Hedeleyirsen meni?
Ya xeberdarlıq edirsen?
Zaur:
—Nece isteyirsen o cüre başa düş, — dedi. İlk defe onda
toqquşdular.
Tehmine dinmedi. Kirimişce geyindi, heç ne demeden çıxıb
getdi... Zaur onun hara getdiyini

<< 1 ... 232 233 [234] 235 236 ... 460 >>