bilirdi, axşam verilişi vardı,
282
yarım saatdan sonra Zaur televizoru qurdu ve ekranda
Tehmineni gördü. O axşam bütün verilişlere baxdı ve
verilişlerin arasında elan eden Tehmineni gördü... Axırıncı
verilişin qurtarmasına iyirmi deqiqe qalmış Zaur geyinib
küçeye düşdü, maşın tutdu, televiziyanın qabağına geldi.
Birinci mertebedeki menzillerin pencerelerinden televiziya
ekranının mavi şüası görünür ve Tehminenin sesi gelirdi...
Tehmine verilişin qurtardığını elan etdi, hamıya "geceniz xeyre
qalsın" dedi... Beş-on deqiqe de keçdi ve Zaur Tehminenin
telesik addımlarla trolleybus dayanacağına teref qaçdığını
gördü. Zaur çağırdı, Tehmine onu gördü, gülümsündü. Onlar
qucaqlaşdılar, adamsız gece avtobusuna mindiler ve avtobus
onları Tehminenin evine — onların evine teref apardı...
***
—Sen gerek meni qısqanmayasan, Zaurik, — qaranlıqda
onun pıçıltıları sanki sözlere xüsusi bir siqlet verir, heqiqet
aşılayırdı; bu sözlere inanmamaq olmurdu — qısqanmaq
bilirsenmi ne demekdir, demeli, sen özün öz zeifliyini etiraf
edirsen. Amma heç kese qısqanmamaq hamıdan güclü olmaq
demekdir. Men isteyirem sen güclü olasan, Zaurik, hamıdan
güclü... Özüne inanasan... Bir de mene inanasan, Zaurik... İnan
mene... Men sene xeyanet etmerem... Ne qeder ki, biz bir
yerdeyik...
***
Axşamlar tez-tez musiqiye qulaq asardılar. Tehminenin
çoxlu lent yazıları vardı, amma bu yazıların toplanmasında heç
bir deqiq prinsip, ya sistem yox idi. Müxtelif musiqi parçalarını
yazdırmışdı — yalnız özünün sevdiyi musiqileri. Çox vaxt
yalnız klassik musiqini ve "Leyli ve Mecnun" operasını
dinlemek isteyirdi... Her axşam bir qeder reqs etmek de
xoşlayırdı, ağır ritmli caz musiqisi-blüzleri çaldırırdı ve otağın
dar sahesinde Zaurla qol-boyun olub, uzun zaman reqs
edirdiler. Gözlerini yumar, uzun saçlarını Zaurun çiyninden
283
onun küreklerine sallayar, qollarıyla Zaurun boynunu
qucaqlardı.
Çox vaxt xalq mahnıları çaldırardı: xatiresinde her mahnı
ne ile ise bağlı idi...

<< 1 ... 233 234 [235] 236 237 ... 460 >>