olmaz"
— ve Tehmine Zaurun düz gözlerinin içine baxa-baxa bu
sözleri tekrar edirdi: "Senden mene yar olmaz". Zaur, doğrudan
da, teeccüblenirdi. Teeccüblenirdi ki, sevdiyi, amma indiye
qeder bele diqqet vermediyi xalq mahnıları onun ve
Tehminenin münasibetlerindeki en derin, en mübhem
duyğuları bu qeder selis ve aydın, bu qeder tesirli ve yanıqlı,
bele serrast ve deqiq ifade ede bilirler. "Pencereden daş gelir,
ay beri bax, beri bax, xumar gözden yaş gelir, ay beri bax, beri
bax. Seni mene verseler, ay beri bax, beri bax, allaha da xoş
geler, ay beri bax, beri bax...".
Tehmine bu sözleri de tekrar edir:
—Doğrudan da, Zaurik, seni mene verseydiler, allaha da xoş
gelerdi, — deyirdi, amma ne olsun ki, vermeyecekler seni
mene, dünyasında vermezler, bilirem axı...
Papirosun yana-yana,
Od düşüb şirin cana.
Vallah, qoyub gederem, ay gülüm,
Qalarsan yana-yana...
Bu mahnıdakı hede zarafatyana bir hede idi, amma bu
zarafatın dibinde acı ve qaçılmaz bir heqiqet de var idi.
Axı nece olurdu, nece olurdu ki, haçansa, çox-çox qabaqlar
yaşamış insanlar, onların — Zaurla Tehminenin — bu gün
duyduqlarını eynile onlar duyduqları kimi duymuş, bele gözel
ve sade sözlerle, yanıqlı ve ebedi melodiyalarla ifade ede
bilmişler?.. Hisslerin yaşı, tarixi yoxdur, insanlar hemişe, her
yerde eyni cür duyublar, eyni duyğular keçiribler — mehebbet,
qısqanclıq, ağrı, sevinc, güman, nisgil, ümid, hesret duyğuları
285
— ve eyni cür neticelere de gelibler: ağrıyla-acıyla "senden
mene yar olmaz" qerarını veribler ve bu qerarın özünde şıltaq
bir yalan, ters bir işve var, nece yeni senden mene yar olmaz,
senden başqa da menim, ya menden başqa da senin yarın ola
bilermi, mümkündürmü bu, elbette, yox, elbette, biz bir-birimiz
üçün yaranmışıq, kim bizi ayıra biler, elbette, elbette, biz birbirimizinik,
elbette "senden mene yar olmaz..."
"Laçın" mahnısı seslenende ise Tehmine hemişe ağlayırdı,
bu mahnı qelbinin hansısa, Zaura bele melum olmayan tellerini
terpedirdi,

<< 1 ... 235 236 [237] 238 239 ... 460 >>