gözleri dolurdu, yaş gile-gile yanaqlarına süzülürdü.
Niye, neden bu sözler Tehmineye bele derin tesir gösterirdi:
"Elçileri qırılmış. Özü elçi düşen yar...".
***
Tehminegile köçenden beri ilk defe maaşını alan kimi Zaur
bazara getdi... Maaşının ten yarısını xercledi — meyve, qozfındıq,
kişmiş, qerenfil ve hetta, et aldı. Ne ise indiyecen
yaşamadığı bir hiss — evdarlıq hissi duyurdu ve pillekenleri
ferehle, sevincle, telese-telese qalxırdı. Tehmine kefine soğan
doğramadı? İki kilo eti o yan-bu yana çevirdi, üz-gözünü
turşudub:
—Adam bele et alar, — dedi, — başdan-ayağa sürsümükdür,
bir de şentir. Hardan ağlına geldi bazarlıq elemek?
Heç olmasa mene deyeydin, göndererdim seni Fazilin yanına,
menim tanışımdır, hemişe etin yaxşı yerinden saxlayır
menimçün... Evde seni pis öyredibler, yeqin ömründe bazarlıq
elememisen, he?
Zaur hirsle:
—Beli, — dedi — bazarda tanış etçim de yoxdur.
—Ele görünur ki, yoxdur, yoxsa bele uşaq kimi başını
aldadıb zir-zibili vermezdiler qoltuğuna.
Zaur dinmedi, qaşqabağını salladı ve ta axşama kimi
Tehmineyle kelme kesmedi.
Axşam televizorla filme baxırdılar, yene de dinib-
286
danışmırdılar. Filmde toy sehneleri vardı... Tehmine birden
gözlenilmez bir terzde Zaura müraciet eledi:
—Zaurik, bilirsen nece isterdim ki, menim de toyum olsun.
Özü de lap ele bizim bütün dede-baba qaydalarıyla: evvel
elçiler gelsin, heri alsınlar, sonra nişan, sonra toy... Uzun ağ
paltar, çalğıçılar, gelin havası, güzgü, şamlar...
Düz Zaurun gözlerinin içine baxıb susdu, yeniden
danışmağa başlayanda Zaur mat qaldı ki, Tehmine nece de
meharetle onun üreyinden keçen en ani fikirleri, düşünceleri
açıq kitab kimi oxuya bilir — ele düşünceleri, ele fikirleri ki,
Zaur özü bele onları deqiq müeyyenleşdire bilmirdi.
—Zaurik, senin başına gelecek bütün bunlar, bilirem. Elçi
de göndereceksen, nişanın da, toyun da olacaq. Amma, vallah,
heç çür senin Spartakla yezne-qayın olacağını tesevvürüme
getire bilmirem.
Zaur başını buladı.

<< 1 ... 236 237 [238] 239 240 ... 460 >>