edirdi.
Belke de bu hiss başqa bir gün başlamışdı. O gün ki, Tehmine
Medinenin yanında Zaurun anası barede danışmağa başladı,
dedi ki, indi tek evde yox, idarede de Tehmineni rahat
buraxmır, ora da zeng vurur. Medine dedi ki, kaş birce defe
Ziver xanım zeng vuranda desteyi men götüreydim, dersini
vererdim onun. Zaur özünü gücle saxladı, hiddet butün içini
çulğamışdı, o tek Medineye yox, Tehmineye de ağzından
çıxanı demek isteyirdi, — axı her halda söhbet anasından
gedirdi... Doğrudur, anasının hereketleri de nalayiq hereket idi,
amma her halda Medinenin — tamamile yad adamın borcu
deyil onların sırf aile meselelerine qarışsın. Yaxşı. ki, Medine
artıq-eskik söz demedi ve heç bir vaxt bu söhbete qayıtmadılar,
amma o gün Medine birce kelme de deseydi anası barede, —
Zaur alemi dağıdacaqdı..
Bütün bunlardan xırda-xırda müeyyen bir fikir, bir hiss
oyanırdı, nece deyerler, dama-dama göl olurdu ve bir gün Zaur
288
nedense, yaman darıxdı, qeribsedi anasıyçün, Tehminenin
seliqeli, temiz metbexinde şam yeyerken anasının çirkli,
seliqesiz metbexi geldi durdu gözlerinin qabağında — fikri
yayındı, gözleri yol çekdi. Tehmine de derhal bunu gördü,
amma Zaurun imdadına yetmekden, teselli verib, ovudub,
yeniden onu yanına qaytarmaqdansa, eksine, ele bil ters damarı
tutdu, rişxendle istehzaya keçdi:
—He, ne olub, uşağın gözleri yene yol çekir? — dedi. —
Olmaya "Moskviç"i düşüb yadına?
Qesden bele deyirdi, qesden Zaurun intizarını, ata-ana
hesretini "Moskviç"le, Zaurun mehrum olduğu meişet
rahatlıqlarıyla, bayağı verdişlerle bağlamaq isteyirdi.
Zaura ele gelirdi ki, Tehmine onu yalnız "Moskviç"e
qısqanır. Ona qeribe görünürdü ki, özü Tehmineni bele ağrıyla,
eziyyetle hamıya qısqandığı halda, Tehmine Zauru heç kese
qısqanmır. Zaur onu da bilirdi ki, Tehmine onun keçmiş
mehebbet elaqelerinden, hetta, idmançı Tanyadan bele
xeberdardır, amma heç vaxt Zauru ne keçmişde, ne indi, ya da
gelecekde mümkün ola bilecek elaqelerine göre zerre

<< 1 ... 238 239 [240] 241 242 ... 460 >>