bu
şar — deye gülümsündü, — onu da yandırdın...
Zaurun matı-qutu qurumuşdu, ne edeceyini bilmirdi.
Bilmirdi ki, indi, bu saat nece hereket etse daha düzgün olar:
durub Tehmineni söysünmü, yaxud ondan üzr istesinmi, yaxud
heç bir söz demeden çıxıb getsinmi bu evden...
Tehmine siqaret yandırdı, derin bir qullab vurub tüstünü
havaya buraxdı ve Zaura teref çevrilib:
—Bax bu tüstü kimidir bizim münasibetlerimiz, — dedi,
elini yelleyib tüstünü qovdu, — görürsen, heç bir şey yoxdur…
290
On birinci fesil
Könülde min qemim vardır ki, pünhan eylemek olmaz.
Bu hem bir qem ki, el teninden efqan eylemek olmaz.
Ne müşkül derd olursa, bulunur alemde dermanı.
Ne müşkül derd imiş eşqin ki, derman eylemek olmaz.
—Neçe yaşındasız?
—Bunun ne dexli var?
—Dexli çoxdur. Uşaq deyilsiz, öz hereketlerinize nezaret
elemelisiniz, cemiyyet qarşısında mesuliyyet duymalısız.
—Cemiyyetin bura ne dexli var axı?
—Nece ne dexli var? Biz cürbecür siqnallar alırıq. Gerek bu
siqnallardan müeyyen neticeler çıxaraq. Bizim komsomol
teşkilatı, hetta, sizin meselenizi büroya çıxarmaq isteyirdi…
Siz özünüz de deyesen, axı büronun üzvüsünüz?
—Beli.
—Görürsünüz. Siz komsomol bürosunun üzvüsüz, özgelere
nümune olmaq yerine özünüzü bu cür nalayiq aparırsız. Yalnız
komsomolçular deyil, idaremizin başqa möteber işçileri de
sizin hereketlerinizden çox narazıdırlar.
Zaur derhal "Dadaş" deye düşündü.
—Yoldaşlar bele hesab edir ki, sizin özünüzü bele
aparmağınız kollektivimizin üstüne kölge salır, genclerin exlaq
terbiyesine menfi tesir gösterir, ümumen bizim exlaq
kodeksimize ziddir.
—Men erize verib çıxa bilerem işden.
—Yaxşı—yaxşı, özünüzden çıxmayın. Men kollektivin
fikrine bigane qala bilmerem... Siz de hele cavansınız. Bütün
ömrünüz qabaqdadır, parlaq geleceyiniz ola biler, eger indiden
ağlınızı başınıza yığsaz, lazımsız hereketlere yol vermesez,
eger siz...
Zaur onun sözünü ağzında yarımçıq qoyub otaqdan çıxdı.
291
***
Zaur qapını öz açarıyla açıb içeri girdi,

<< 1 ... 240 241 [242] 243 244 ... 460 >>