Tehmine bu gün işlemir ve işlemeyen günlerde heç vaxt
bele gec gelmir eve. Belke cedveli deyişibler. Tehmine kimise
evez eleyib. Bunu öyrenmek çox asan idi, durub televizoru
qura bilerdi, amma ayağa qalxıb otağın o biri güncüne
keçmeye, televizoru yandırmağa hevesi yox idi. Hem de ki,
işde olsaydı, Muxtar onu evde axtarmazdı... Pencereden
Medinegile teref boylandı, onun da işıqları yanmırdı...
Saat onu keçende ciddi nigaran oldu, qorxurdu ki, birden
Tehminenin başında bir qeza olar. Düz saat 11-de bir de zeng
elediler, asdılar. Muxtar daha zeng elemirdi. Elbette, desteyi
asan Muxtar deyildise... Yeqin ki, o deyildi, bele xasiyyetli
adam deyildi Muxtar. Eger o deyildise, "vacib bir iş üçün"
daha zeng vurmurdusa Muxtar, demeli, Tehmineni tapmışdı ve
Zaur da daha nigaran olmamalıydı. Tehminenin başında qezafilan
yox idi.
On ikinin yarısında gelib çıxdı Tehmine ve dehlizde
paltosunu çıxaran vaxt yene telefon seslendi.
Zaur:
294
—Telefonu götür, — dedi.
Tehmine:
—Sen götür, — dedi.
—Men götürende asırlar, — dedi.
Tehmine yorğun—yorğun:
—Bilirem. — dedi. Çox ezgin görünürdü Tehmine.
Telefon ise hey seslenirdi.
Zaur:
—Muxtar zeng elemişdi, — dedi, — dedi ki, vacib işi var.
Bu sözlerden sonra Tehmine aramla telefona yanaşdı,
desteyi qaldırdı, ne ise eşidib derhal asdı ve ağır-ağır kürsüye
çökdü.
Zaur diqqetle ona baxırdı.
—Hardaydın? — dedi.
Tehmine:
—Canımı götürüb senin ananın elinden qaçmışdım, — dedi
ve birden hönkürüb ağladı.
Zaur yerinden durdu, Tehmineye yanaşdı, ellerini onun
çiyinlerine qoydu:
—Ne olub sene? — dedi.
—Bacarmıram day, Zaur, bacarmıram... Tenge gelmişem.
Her gün mene zeng vurub küçe söyüşleriyle söyür, çirkab
qalmayıb başıma tökmesin... Menim ne günahım var ki, sen
işden çıxmaq baresinde erize yazmısan, he? Menim heç
xeberim de yox idi bundan. Amma anan meni hedeleyirdi ki,
mehkemeye verecek, milise xeber eleyecek, daha ne bilim ne...
Menim ne teqsirim var, ilahi? Sen allah, sen ölülerinin,
dirilerinin

<< 1 ... 243 244 [245] 246 247 ... 460 >>